Gözlerim dalıp gidiyor
Metronun beni yansıtan camında
Kulağımda müzik
Aklım yerinde durmuyor
Metro camını perde yapmış
Üzerinde anılarımızı oynatıyor

Film şeritleri kopuyor ara ara
Kaplıyor bedenimi sensizlik
Burada yaşanmıyor sensiz
Odama bir kara bulut doluyor
Bırakmıyor boşluk bir nefeslik
Terli uyandığım gecelerde
Gülümseyen resmin avutmuyor
Gözlerinn ela denizinde
Ruhum derinlere dalmak istiyor
Ama zincirlenmiş elleri
Kaçıp kurtulamıyor
Bu şehir sigara dumanı gibi
Ciğerlerimin her köşesine doluyor
Seni benden uzak tuttukça
Yavaşça boğuyor,zehirliyor,öldürüyor.
Kalbimin gözleri açık,
Aklım uykuya dalıyor…

Etiketler: Kasya, Şiir, Uyku