Beden:Kadim zindan…

Yanıyorum,yanıyorum gecelerde
Pervaneyim nuruna,dönerim çevrende
Işığına koşarım yanacağımı bilsem de
Bilirim,yanmak haktır bizlere

Gözlerim kararıp gitse de
Şeytanlar yolumu kesse de
Bu karanlıklar boğar beni
Nefes için uçmak isterim nefesine

Nefesin tenimden ötede
Bilirim,hissederim onu içimde
Adına ruh demişler o nurun
İsmi belli ama kendi nerede?

Yaşamışım,gülmüşüm,eğlenmişim de
Hani,gerisi nerede?
Ruhum ölür gibi olmuş baksana
Ölümsüz olduğunu bilse de

Azrail’i beklemiş senelerce
Özüne kavuştursun onu diye
Zincirlerini kemirmiş her gece
Kurtulamamış şu bedenden yine

Coşmuş açmış kanatlarını bazen
Uçmuş,deniz derya geçmiş de
Her gecenin sabahında dönmüş
Usulca konmuş şu bedenime

Yatışmış bu hırçınlığı
Dilim “Hakk” dedikçe
Meleklerle muhabbete koyulmuş
O zamanlarda huzur bulmuş belki de

Şeytanlar çevresinde döndüğünde
Delirmiş,doğramak istemiş hepsini de
Bağlıymış eli ayağı zincirle
İşkence etmiş ona şeytanlar
Şu zindanı andıran bedenimde

Hep hakkı geçmiş bana
Şeytanlara her itaat edişimde
Haykırmış en derinlerden ama
Dipsiz kuyularda duymamış sesini kimse

Kafese tıkılmış bir şahin gibi
Düşmüş özgürlüğün derdine
O bana hep yolu fısıldamış
Ama tam dinlememişim onu belki de

Ham kalmışız,yanmak gerek bize
Pişmek yetmez uslanmaz içimdeki
Yanıp kül olacak ille de
Uçacak,uzanacak,dokunacak güneşine
Işığa uçan bir kelebek gibi
Kanat çırpacak o görünmezliğe
Huzuru bulacak sonunda
Yârine kavuşacak ebediyette…

Sence paylaşmaya değer mi?

İlginizi çekebilecek diğer yazılar