Bir elif var yüreğimde
İsmi kazınmış kalbimin seddine
Hep elifimi aramışım yıllarca
O da gelip konmuş ellerime
Elâ gözlerini dikmiş gözlerime
Saçlarını sermiş omuzlarına
Bir dem yakmış kalbimi
Hiç sesim çıkmamış bu yangına
Elifimden kopmamışım senelerce
Yüzük değil sevgi bağlamış bizi bize
Elifim dolmuş günüme geceme
Mutluluk yer tutmuş gözlerimizin içinde
Gün gelmiş bir arzu düşmüş içime
Bir minik Elif gelmiş gözümün önüne
Dilemişim benim de “Elif”im olsun diye
Ona baktıkça “elifimi” hatırlatsın diye
Gün olur küçük Elif’i sever bir yiğit
Alır götürür uzaklara onu belki de
O kalbimin yarısı olan minki peri
Giderken yarım bırakır kendini de,beni de
Elif olan şu kalbimde
İki elif yatar sessizce
Kalbimin yarısı elifimdedir
Yarısı ise minik Elif’te
Bu iki elif de giderse ne olur?
Kalpsiz kalırım herhalde
Umursamam bin kalbim olsa
Binini de adarım iki elifime
Elif yaraşır yiğit olan gönüle
Bir yürekte elif olan barınır sadece
Elif dedik elif sevdik de niye?
Elif;birdir,tektir diye…
