Hiç ezilmedim bu kadar,
Hiç delirmedim böylesine.
Komada mantığımın ipleri;
Kontrol acıyla kıvranan kalbimde.

Ağlarken elimi vurduğum duvarlar
Parmaklarıma acımadılar,acıttılar.
Ben de acımadım onlara
Acıdıkça vurdum,vurdukça acıdım
Acıdıkça bağırdım…

Yorulup oturdum yere
Kanayan ellerimi başıma dayadım.
Kan düşerken damla damla
Koyu geldi kırmızısı
Gözyaşımla rengini açtım.

Sonunda ne gözlerde yaş kaldı
Ne kanayan yerler daha kanadı…
Zihnim hafifçe komadan çıktı.
Kalbim en güzel elbisesini:
Deli gömleğini kuşandı…

Loş ışık gözlere girerken
Acı, yorgunluğun elinde
Sessizce uzaklaştı…
Hisler,sesler,hayaller…
Hepsi uyku zorbasının
Yumruğuyla karardı…

Düşünmek acımaktı,
Acımak dediğim
Kendini acıtmaktı.
Kendime acımadım,
Acıttım…
Düşünmekten kurtulamadım,
Kanattım…
Haykırdım hıçkırıkla,
Gözlerimi susattım…
Geriye;
Bir bitkin beden,
Bir esir ruh bıraktım…

Etiketler: Kasya, Şiir