Erkek fısıldadı kendi ruhuna:

“Kelimeler dökülmedi,
Kaldı dilimin ucunda.
Kuvvetli asitmiş meğer,
Deldi gırtlağımı,
Aktı kalbimin ortasına.

Çıkacak hepi topu iki minik söz
Düşemedi,tepinse de,çırpınsa da…

Bu gece yalan yok,
Bu gece bakışlar yerde değil,
Gözlerin dudaklarında.

Ayların ağırlığı bir yana,
Dokunuşunun soğukluğu
Mahal vermiyor dayanma olasılığına.
Öyle alışmışım ki sana,
Nasıl bırakırım,nasıl silerim?
Hayat nasıl reva görür bunu bu aşka?

Yanımda olman için çıldırdığım zamanlar,
Bu gece öyle uzaktı ki bana.
Beni kıpır kıpır alevlendiren sen,
Hiç üşütmemiştin bu kadar fazla.

Görmüyorsun,eriyorum zırhımın altında.
Bırakamam,her hücrem haykırıyor seni bana.
Yankılar düşlerden fırlıyor,
Kabusumu yaşıyorum şimdi hayatta.”

Kız yutkundu,uzandı kalbinin can damarına:

“Bak kırık kolum kanadım,
Nasıl geldik bu hale bilmiyorum,
Ama nolur yapma,bırak dese de dilim bırakma!
İkna et yine beni,bunu da yeneceğimizi söyle,
Bir şans daha tanı aşkımıza.

İlk öpüşünü unuttum belki,
Ama muhtacım dudaklarına.
Belki tutup kaldıramadım bizi,
Ama yandım gecelerce,
Sadece külüm kaldı sabaha…
Anka misali külümden doğdum,
Alevler içinde ulaştım hep akşamlara.

Susadım sana,
Kanamadım hiç,
Kanamam daha da…

Ama yorgun kalbim bitsin diyor hala.
Tut,kurtar yine beni.
Alamasın dehlizlerim ruhumu,
Beni bırakma bana.

Üşüyorum,
Saklanıyorum hıçkırıklarıma.
Çekildim küçük bir kız gibi kabuğuma.
Kır kabuğumu,al hadi yine beni kanatlarına.

Suskunluğum,tehlikemdir.
Boz suskunluğumu,
Dayanamam yoksa…”

Birer damla yaş süzüldü gözlerinden.
Sakladılar birbirlerinden.
Kız erkeğe baktı kaçamak bir bakışla,
Erkek gözlerini kapamasını söyledi.
“Konuşma” dedi.
“Eğer bir kaç dakika sonra bile
İstiyor olursan gitmemi,
Giderim,bakmam arkama…”

Kapattı yavaşça eliyle kızın gözlerini.
“Açma” dedi.
Ellerini tuttu,parmaklarında gezdirdi.
Yüzüne götürdü,kokladı,öptü kızın ellerini.
Sonra yanaklarında bıraktı ve
Erkek de kapattı gözlerini.
Kız defalarca gördüğü yüzü,
Tanımaya çalışıyordu elleriyle
Bir kör gibi.
Sonra yanaklarını tuttu,çekti kendine.
Erkek de buldu onun yanaklarını,
O da çekti kendine.
Tuzlu suya bulanmış dudaklar,
Kavuştular bir kez daha sahiplerine.

Gülümsediler yaşlar içinde,
Sarıldılar birbirlerine sıkıca.
Öyle sıkı sarıldılar ki,
Azrail’e bile yer kalmadı sanki arada.

Peki ne oldu şimdi?
Ne içindi göz yaşları?
Biterken ne olmuştu onlara?

Boşver be dostum,
Ayrıntılar lazım değil hayata.
Sen yeterince sıkı sarıl,
Azrail gelse dokunamaz kılına…
Gözleri de iyi tanı.
Aşk dediğin nefes alır;
Ciğerleri kalptir,
Nefes yolu da başlar
Gözlerin dudaklarında.

Etiketler: gözlerin dudakları, Kasya, Şiir