Rüzgar…

Hızla,ama yumuşak bir dokunuşla,

Ayırdı saç tellerini,

Kaldırdı,savurdu havaya…

Gözlerini kapamıştı kız huzurla.

Uzun,düz saçlar dalgalanıyordu,

Huzur adına dikilmiş bir bayrak edasıyla.

Deniz…

Vurmaktan hiç yorulmamıştı kayalara,

Dövülmekten yılmamıştı hiç kayalar da.

Hep kucakladılar denizi,

Sert,güven dolu kollarıyla.

Dalgalar kayalara çarptı,

Minik damlacıklar rüzgarın koynunda,

Ulaştılar kızın tatlı gülümsemesinin

Özüne,dudaklarına…

Tuzun hafif buruk tadı,

Hiç de ekşitmemişti kızın yüzünü,

Mutluydu o burda…

Mutluydu zamanın durduğu o kısacık anda…

Yağmur…

Hiç istendiğinde yetişemezdi imdada

Ama o da özlemişti belki kızı,

Yakalamışken dokunmak istedi belki ona.

Belki de her isteyene yetişemediğinden

Gelemiyordu her istediğimizde yanımıza.

Ama şimdi yağmak için doğru andı,

Ne sağanak,ne fırtına…

Yavaş ve tadını çıkara çıkara,

Yağmalıydı denizin,

Deniz gibi bir güzelin,

Denizi kucaklayan kayaların,

Ve hepsine şahit olan toprağın

Suya aç dudaklarına…

Evet,deniz bile açtır suya,

Kurur,yok olur gider yağmurlar olmasa…

Zaman…

Kim bilir kimleri aldı götürdü,

Kimleri inandırdı,kandırdı çokluğuna da,

Bitiverdi hep beklenmedik anlarda.

Durmaz,akar gider derlerdi,

Akmıyor işte,akamıyor baksana.

Bozamıyor o bile bu güzel anı,

Kıyamıyor kızın saf,

Kıyılamaz mutluluğuna…

Hayat…

Her dakika yakamızda,

Çoğu anları da bize dar etmede

Birincidir aslında açık ara…

Şimdi ise uslu bir kedi gibi,

Tatlı tatlı izliyor,

Pençe atmıyor hiç manzaraya.

Kız rüzgarın uğultusunu dinliyor,

Dalgaların çarpışını hissediyor.

Damlalar değerken güzel yüzüne,

Denizin kokusunu içine çekiyor,

Huzuru yudumluyor yavaşça.

Derken güçlü bir korna,

Ardından da fırlayan su zerreleri

Eşlik edip çamura,yapışıyor paçalarına.

Az önceki uzun,beyaz elbisenin yerini,

Spor giyim almış şimdiki zamanda.

Çıkarıyor kız kulaklığını,

Eğiliyor paçalarını siliyor…

Eser de kalmıyor az önceki huzurdan aslında.

Ama o yine de kendine pek belli etmiyor.

Derince bir nefes alıp takıyor kulaklığı,

Sarıyor şarkısını başa…

Hayal diyorlar,

Aşağılıyorlar belki ama,

“Gerçek” olandan çok daha güzel

Çok daha huzurlu bir dünya var

Hayaller ormanındaki,

Kadim saklı kentin sokaklarında.

Hep orayı isteriz ama,

Hep mahkum ederiz kendimizi,

Sürgüne göndeririz ordan uzaklara.

Gerçekte de var rüzgar,deniz,toprak…

Gözümüzün önünde,

Tenimizin üzerinde hatta…

Ama ne rüzgarı dinleriz,

Ne ıslanırız bir gün olsun yağmurda.

Toprağa ancak basıp geçeriz,

Önemsemeyiz bile çimenin,ağacın kokusunu.

Huzur ise onların özünde,mayasında…

Hep olduğundan farklı bir dünya düşlerken,

Neden hiç göremeyiz ki

Olan da güzeldir aslında.

Ağaçlar vardır görene,

Çimler güzel kokar bilene,

Rüzgar,yağmur tatlıdır hissedene.

Şarkılar vardır ki siler çirkinlikleri,

Sadece doğanın eşsiz güzelliği kalır geriye.

Ve biz gözümüz kapalı gezeriz

Saklı kentimizin şaheser sokaklarında.

Ve biz mutluyuzdur orda her nefes alışımızda.

Ve biz şarkımızı söyleriz

Saf huzurdan yapılmış pembe bulutların,

Turuncu gökyüzünün altında…

Ve biz başa sararız bu kadim şarkıyı her bittiğinde,

Zaman getirsin diye tekrar sonuna…

Etiketler: kadim şarkı, Kasya, Şiir