Ağlıyorum deliler gibi
Acım doruğunda
Yaşlarım sel oldu
Yokluğun bir karabasan hayatıma.

Bu gece daha bir kötü
Bu gece daha sensizim
Acı içinde kıvranırken farkettim:
Ben sensiz bir hiçim…

Ne bu şehir avutur beni
Ne hoş sohbet arkadaşlar
Göğsümde ağır bir yük var
Hep seni arıyor ellerim.

Gözlerim artık güneşsiz
Fırtınalar kapladı retinaları
Gururum yüz bin adamdı
Bir tanesi bile hayatta kalamadı.

Çöktüm dizlerimin üstüne
Günlerdir yaptığım gibi
Açtım yine ellerimi
Ettim dua,dua üstüne.

Biliyorum bu bir sınav
Ama geçememe korkusu sindi içime.
Duaları duyuyor biliyorum
Ama sabır tükeniyor sessizce.

Sabır bitse ne mi olur?
İyiden iyiye çökerim sadece.
Bir aklım kalmıştı geriye
Onu da eksiltirim böylece.
Âkil olmak kurtarmadı beni
Noksan olmak kurtarır belki de.

“Saçmalamak” nasılda aşina şimdi
Sözcüklerimin yalın haline.
Uzun cümleler boğdu artık,
Gerek yok fazla sözcüğe.

Hikaye bitmedi,
Esin bitmedi.
Acı hala dilimde.
Hala yaşlar saklı
Gözlerimin bir yerlerinde.

Yaşlar saklı,
Gözler haklı,
Ben şimdi bir zavallı.
Yüreğim en koyu deminde.

Ne uyku avutur beni,
Ne teneşir paklar yüreğimi.
Ölüm korkutur derler;
Korkutmuyor bilsem de kaybedeceğimi.
Azrail’e de kalmadı ruhum
Çoktan terketti bedenimi
Uçtu onun sıcaklığına
Ruhum bile taşıyamadı acımı
Sadece kaçıp gitti.

Boş surat ifadem ondan
Ruhsuzum ben şimdi.
Gözlerim ışıktan kaçıyor;
Alıştıkları yer
Karanlıklar ülkesi.
Bir sevdiğim kaldı elimde
Güneş bile beni terk etti.
Elimde dediğime bakma,
O da yüksek dağların ötesinde.
Bitmişim ben gördüğün gibi.
Güçlüydüm bir ara,gülümserdim bir de
Onsuz,gücüm karanlığa dönüştü
Siyah toz bulaştı her yere zehir gibi.

Gülüşler yaşlara gebe kaldı
PAmuk şekeriydi bulutlar,
Şimdiyse tamamen karardı…

Masal olup karışırım yakında bilinmeyene
Umut bu gece bu topraklardan göç etti.
Lanetli bir ünvan kalır benden geriye:
Karanlıklar prensi…

Etiketler: Karanlıklar Prensi, Kasya, Şiir