Minik alevler

Vur üstadım tefe,
Vur revabın tellerine.
Kanun süzülsün aradan,
Üflesin ruhunu üstad neye…

Ezgi sızarken tenimden içeri
Bedenim kalsın benden geriye.
Uçmalı ruhum,coşmalı bu gece!
Kim bilir,belki “son” yakındır;
Hayat biter belki gece bitince.

Hayat gelmiş,konmuş ellerimize.
Bir minik alevmiş,
Sönecek gidecek ufacık meltemle.
Raks ediyor tefin ritminde.
Çıtırdıyor çayımızın ateşi,
Meşeler kor oldu git gide.

Ellerde alevler yanıyor,sönüyor
Şu garip dünya sahnesinde.
Her an bir masal yaşanıyor,
O masal yaşanırken,önceki anlatılıyor.
Minik alevler konuyor yüreklere.
Sevgi denen yangın,yürekleri demliyor,
Mest oluyoruz bu şirin efsaneyle.

Yudumlanırken hayat her bardakta,
Çayımızın ateşi bitiyor geceyle.
Bizler dalarken uykuya
Kimbilir ne hayatlar bitiyor,
Ne hayatlar doğuyor doğan güneşle…

Sence paylaşmaya değer mi?

İlginizi çekebilecek diğer yazılar