Sen beni boşver güzelim…

Ahh, o umursamaz gülüş
Nasıl farkedilmez bu hüzün
İstanbul sen mi boyadın beni?
Ondan mı maskeli artık yüzüm?

Bak yuttum yine bir şeyleri
Mesajım yine “canım” diye bitti
Sevgimden bu sükûnet ama
Sanırım bunlar gönül sandığımda birikti

Önce kibir bulaştı elime
Sonra yerini bir parça hüzün aldı
Şimdi ikisi de uçtu gitti
Ne hissettiğimi bilemedim bile

Bir yangın düşmüş yüreğime
Ellerin yetmiyor söndürmeye
Alevi durulurken çöküyorum ama
Efeler heybetlidir çökerken bile

Bu çöküşler bünyeme ağır bazen
Bazen ezilirim karanlık gecelerde
Ama seveceksem tam severim
Sevgim çökmez benimle…

Her neyse…
Uyu sen ve uyan sabahlara
Geceler benim,geceler koymaz bana
Gözümü karartmam zor değil
Ne hayattan korkarım
Ne de ertesi günün tasası gelir aklıma

Ben gam yükünü çekerim güzelim
Gönül yettiğince
Bir gün gönül de isyan ederse
Bırakırım kül olur gider
Ne bir daha verebiilrim kimseye
Ne de taşıyabilir artık ruhumu şiirlere…

Üstadın dediği gibi:
“Sen beni boşver güzelim,
Felek bana yar bu gece.
Gölgemi alır giderim,
İstanbul alır koynuna”

Sence paylaşmaya değer mi?

İlginizi çekebilecek diğer yazılar