Uyan!

Uyan…
Bak geçiyor acımasızca
Paha biçemediğin şu zaman
Bitsin artık farkında bile olmadığın rüyan
Sancını dindirmeyecek uykun
Öldürecek seni bu zehirli duman…

Hayat akıyor çevrende
Fazla gerçek değil mi her şey?
Aslında gerçek dediğinin çoğu yalan.
Peki kim bu bizi uyutan?
Kim bu kirli ellerini
En kutsal değerlerime uzatan?

Bir mazlum arapmış bugün
Namlunun ucunda duran
Yarın ölecek o da
Kim olacak geride kalan?
Uykun tatlı mı geldi?
Tadın kursağında kalacak uyanmazsan
Kurşunun sıcaklığını hissedince
Çok geç olacak,bana inan…

Ayağa kalk,şahlan
Sendin asırlardır buna karşı koyan
Unuttun mu,saklıydı kanında güç
Damarlarında coşkuyla akan…

Kurtların gözleri doldu
Çakallar şimdi toprağımda uluyan
Gece ışıksız kaldı kurtlar
Hilaldi rehber,göğsüne yıldızını kazıyan
Kızıla dönüşmüştü sancak
Şüheda kanıyla boyanan
Sensin şimdi o kanı taşıyan
Budur nişanın,budur madalyan

Uyan ey güzel insan
Acıya doymuşların ellerine uzan
Gözlerine bak,gülümse onlara
Sonra hem bedeninle hem ruhunla
Ol cümlesine kalkan
Melekler izliyor olacak seni
Onlar olacak bu kez seni kıskanan
Dayanamaz,yok olur her karanlık
Işığın karşısında duran…

Uyan kardeşim,şimdi uyan
Bir kez olsun bak şu dünyaya
Televizyon,medya olmadan
Zihnine gerdikleri perdedir
Seni böylesine âma kılan
Kendilerini zeki,güçlü,yenilmez sanmışlar
İşte bu kibirdir onların zayıf bırakan

Boz oyunlarını,kır kurdukları prangaları
Yak perdelerini,ilüzyon bu perdede akan.
Hiç unutma,bu senin de dünyan…

Uyanmış şimdi canım kardeşim
Güneş sanki bu gözlerinden yansıyan
Umut bu,ışık gibi ruhuma dolan
Duyuyorum minik ayakların seslerini
Uzun başaklar arasında gülüşerek koşan
Sen olacaksın onları koruyan,yaşatan
Adaleti öğret onlara,cesareti öğret
Onların bunda yeteneği var doğuştan

Gözlerin ufku sarıyor şimdi,hissediyorum
Geleceğim ellerinde,inancım seninle, inan
Barışı getirecek,zulmü bitirecek gücün var
Dualarım seninle,sen olacaksın asıl kahraman.
Bu da mı hayal yoksa,bu da mı yalan?
Hayır,uyandın artık,bitti rüyan…

Not: Şiirin içeriği bir ideoloji ürünü gibi görünse de böyle bir kaygıyla yazılmamıştır.Karşı durulan tek şey SAVAŞtır.Dibimizde kocaman yangınlar var,kaçamıyor insanlar bu yangından.Peki ne kadar düşünüyoruz onları? AYda bir kez habeerlerde denk gelirse mi? Onda da “bitsin artık” diyoruz belki içimizden o kadar… Bu mu yapabileceğimizin hapsi?Yorum sizlere kalmış…

Sence paylaşmaya değer mi?

İlginizi çekebilecek diğer yazılar