Yalnız değilsin öyle hissetsen de
Kalbindeki yaranın aynısı var bende de
Ellerim değil belki ama
Yüreğim hep seninle
Bir nefes uzaklıkta kimileri
Kapanmıyor uçurumları yine de
Yolların ezdiği ruhum ise
Nice yolları aşıp gelir düşlerine
Yalnız değilsin sevginde
Sevgim kanatlanıp uçmuş ellerine
Isıt avuçlarında onu nefesinle
Kapa parmaklarını üşümesin diye
Öyle cansız durduğuna bakma
Canlanıverir minik bir öpücüğünle
Gözlerindeki siyah,umutsuz dehlizleri
Yakar,kül eder ateşten bedeniyle
Yalnız değilsin ümitsiz gecelerinde
Göz yaşlarımız akar aynı nehirde
Batar teknem,boğulurum o tuzlu suda
Resminle avunduğum ıssız gecelerde
Yalnız değilsin yorganına saklandığında
Ben de aynı saklambaçı oynuyorum seninle
Haykıramam,korkarım isyancılıktan
“Bitsin bu oyun” diye bağırmak istediğimde
Yalnız değilsin aşk denizinde
Gemilerimiz aynı denizin farklı köşelerinde
Kılavuz yıldızlarımız parlar tepemizde
Rotamız belli,ulaşırız elbet birbirimize
Yeter ki yılmayalım bulutlu gecelerde
Yeter ki korkmayalım dalgalardan fırtınanın içinde
Ve yalnız değilsin şehrinde
Belki sen Kızılay’da bir kafedesin şimdi
Ben ise Boğaz’ın bir köşesinde
Aklım,düşlerim,kalbim seninle işte
Kaç yazar gözlerim dalgalara dalıp gitse?
Kaç yazar bedenim karışsa şu devasa şehre?
İçtiğin kahvenin buharına bir baksan
Yansımaz mı yüzüm üzerine?
Buhar dalgalanırken dans edercesine
Anılarımız canlanmaz mı içinde?
Gördün mü,yalnız değilsin işte!
Sinmişim gününe gecene
Hatta içtiğin kahveye bile
Endişelenme,bunda da yalnız değilsin
Nakşolmuşsun anılarıma,rüyalarıma
Ruhuma,bedenime,her şeyime…
Etiketler: Kasya, Şiir, Yalnız değilsin
