Yalan ulan bu fotoğraf dedikleri;

Benim asıl gördüğüm o değil ki…

Çizmek isterdim gördüklerimi

Usta ressamlar gibi.

Anlatabilirdim o zaman belki,

Ruhumun bu gezegende kalmayı

Neden bu kadar şevkle istediğini…

Sahil kıyısında oturup gülüşüyorlar,

Sımsıkı sarılıp fotoğraflarını çekiyorlar…

Mutluluk nehir olmuş akıyor da,

Bulaşmıyor yanıbaşlarında yapayalnız oturan,

Sessizce dalgaları süzen kıza…

Tuzlu suyla tatlısının koyun koyuna aktığı gibi,

Tuzlu hayat da tatlısına karışmıyor hiç sanki…

Koşuşturuyor çocuklar,uçuşuyor kuşlar da…

Enerjilerinden bir damla bile koklatmıyorlar…

Elli kuş içinden geçercesine uçuyor da,

Kalkmıyor hantal bedenler,çivilenmişler,

Kök salmışlar derinlere…

Aşinaymış meğer onlara yerin dibi…

Denizlere haykırdık götürsünler diye bizi,

Dalga olduk vurduk kayalara…

Kayaları eskittik sanırken,

Unufak ettik yüreklerimizi…

Coştuk,koştuk,içtik,dağıttık da,

Eğlenmedik,hatırlayamadık bile eğlendiğimizi.

Belki de sadece rezil ediyorduk kendimizi…

Mutsuz olduk,kaçmak istedik,

Övdük kaçmaları ve

Güçlenemedik hiç böylece.

Zayıf eyledik güçlenecek halimizi,

Zırhlara büründük de,

Kaldıramadık zırhlarımızın ağır metalini.

Kopup gittiğimiz yerde bıraktık

Aşkımızı,sevgimizi… Her şeyi…

Bilmiyorduk ki sorunlar bumerangtı,

Her fırlatılışta geri dönecekti.

Çözemeden gelen ölümler ise,

Bazen trajik,çoğu zamansa dramatikti…

Gel sen kaçma dostum,

Gel vurma efkârını duvarlara…

Efkâr köpeğin olsun,

Aklınla ruhun bir olup,

Terliklerini getirtsin ona.

Gör ki bulaşsın sana da

Yanıbaşında akan mutluluk,

Aç ki yüreğini,

Damlasın kuşların kanatlarından

İçmeye doyamayacağın sonsuzluk.

Biz dürüstüz diye değil ki be dostum,

Mutsuzuz,somurtkanız diye tüm köylerden kovulduk.

Ah be dostum bir dinlesen beni,

Bir gülebilsen aklın güldürmese de seni…

Çizemem sana dünyayı,gösteremem renkleri…

İki rengim;siyahım ve beyazım var elimde…

Sayfam beyazdır,

Akıtırım katran  gibi duygularımı üzerine…

Ama sen çizebilirsin,

Kelimelerim boyalardan daha renklidir derinlerinde

Fırçansa saklanmış yüreğindeki melodide…

Ya da dinleme dostum sen bu adamı,

Adam daha küçük bir çocuk…

Onun için gülüş,

Hayat yolculuğu için

El değmeden hazırlanmış bir yolluk.

Bir Yunus bilir,Karac’oğlan,Mevlana bilir,

Ondandır belki hayata olan bu dostluk.

Yok yok,dinleme dostum sen bu adamı,

Adam daha küçük bir çocuk…

O en büyük acıları bilmez daha,

Hatta ne bilebilir ki şu gencecik yaşında?

Dedim ya dostum,bakma sakalına

Adam daha bir çocuk,

Adam daha yirmi bir buçuk…

Etiketler: Kasya, Şiir, yirmibirbuçuk