Nefes…

Karanlık,soğuk bir sokak.
Sokakta sessiz,öylesine dikilen
Kendinden bihaber bir adam.
Göz kapağı titriyor,
Bir yaş yanağından boynuna
Soğuyarak süzülüyor.

Yumruğunu sıkmış adam,
Paltosundan titreyişi belli olmuyor.
Çığlık atacak sanki acıyla,
Güçlükle yutkunuyor.

Burnunu çekiyor,
Derin bir nefes alıyor,
Gökyüzüne bakıyor.
Nefesini bırakırken çıkardığı
Gri biçimsiz buhar,
Sokağın karanlığında
Atmosferin kucağına süzülüyor.

Adam sakinleşti sanki,
Öfkesinden gelen güç
Hücrelerini terkediyor.
Bitmişlik bulaşırken yüzüne,
Usulca dizlerinin üstüne çöküyor.

Asfalt soğuk,hissetmiyor.
Çamurlu yerler ama önemsemiyor.
Hislerinin çığırtkanlığında,
Aklı pusmuş köşesine,
Ne konuşuyor,ne işliyor.
Acı,tüm hislerin üzerinden sıçrayıp,
Smacını tüm gücüyle indiriyor.
Sessiz bir çığlık o an için,
Skor tabelasının alarmını temsil ediyor.

Yudum…

Karanlık,sıcak bir oda.
Odada sessiz,öylesine oturan
Sigarasını yudumlayan bir adam.
Parmakları titriyor.
Bir parça kül yavaşça,
Yatak odasının ahşap zemine düşüyor.
Odanın günah aromalı kokusuna,
Sigara dumanı karışıyor.

Kendini tutuyor adam,
Yatağında yatan insancıkları
Sükunetle izliyor.
Onlar derin uykunun sessizliğindeler,
Diplerinde fırtınalar kopuyor.

Odada oturan karanlık gölgede,
Yaşayan bir cani,dahi,
Ölü bir aşık,bir de
Aptal cesedi saklanıyor.
Şizofreninin anlık terapisinde
Gölge kendinden geçiyor…

Kedi…

Karanlık,soğuk bir asfalt…
Asfaltta sessiz,öylesine oturan
Güçten düşmüş bir adam…
Dudakları titriyor.
Bir kaç damla kan,
Yere vurduğu elinden
Yavaşça betona düşüyor.

Biraz siyah,biraz beyaz,
Alacalı minik bir kedi
Karanlıktan çıkıp
Adamın bacağına sokuluyor.
Bugün merhameti yanlış yerde arasa da
Sevimliliğiyle iç güdüleri tetikliyor.

Adam kedinin başını okşarken,
Sanki biri de onun ruhunu okşuyor.
Ruhuna melekler dokunmuş sanki,
Her an uçacakmış gibi duruyor.

Adam kalkıyor ayağa,
Silkiyor üzerini,
Yoluna devam ediyor…

Ar…

Karanlık,ılık bir oda,
Odada eli ayağı bağlı,
Kendinden geçmiş bir adamsı.
Göz kapağı şişmiş,açılmıyor.
Yarı çıplak bedeni yaralarla dolu,
Acı iliklerine kadar sızıyor.

Telefonunda eşinden gelen
“Bitti” yazan mesajı,
Şimdilik okuyamıyor.
Olanları anlamak için aradığı ipucunu
Elinin üzerinde buluyor.
Derin bir kesiğin üzerinde
“Utancınla yaşa” yazıyor.
Adamsı yaratığın da kalbi varmış,
Olanları anladığı an
Ağlamaya başlıyor…

Yanında baygın,yarı çıplak bir kadın,
Dudağında tek damla kan,
Düşmeyi bekliyor.
Kaybettiklerinden gafil,
Ardan,hayattan gafil,
Öylece yatıyor.
Eski “o” öldü dün gece,
Rüyasında onu toprağa veriyor.
Hayattı,amaçtı,hayaldi birine,
Artık bir hayaletin silüetinde
Uzak diyarlada geçmişin izini sürüyor…

İhanet…

Adam var hayatın içinde,
Adamsı var,pusmuş köşelerde.
Kadın var hayatın içinde,
Anlamaz adam kimdir,adamsı kimdir
Anlamaz çoğu kez bir kerede.
Bulur yanığı ama yanamaz nedense.
Yanık olmak yanılmak değildir,
Bazen şanssızlıktır sadece.

Hepsinden ötede,
Yanmak,yanılmak…
Aşktan,sevgiden de ötede…
Bir şey koyarsa insana eğer
Aldatılmaktır bu heralde.

Son…

Karanlık,soğuk bir dünya.
Dünyada sessiz,öylesine dikilen
Kendinden bihaber insanlar.
Göz kapakları titriyor,
Birer yaş yanaklardan boyunlara
Soğuyarak süzülüyor.

Hayat yormamış,onlar yorulmuş…
Hayat varmış,onlar görmemiş…
Hayat geçip gitmiş,onlar izlemiş…
Kandırmışlar,kandırılmışlar…
Aslında hep kendilerini inandırmışlar.
Hayatta her şey gün gelip bitmiş,
Ama onlar hayatı sonsuz sanmışlar.
Hayatı sonsuz bildikleri her an,
Sonun soğuk yüzüyle karşılaşmışlar…
Ne mi olmuş?
Tabii ki hepsini yoksaymışlar…

Etiketler: Kasya, Şiir, yok sayılası