Anahtar Parça:Avril Lavigne-I’m with you

Bulut yine aldı pozisyonunu
Soğuk,kınından çıkardı kılıcını.
Saftı bulut,masumdu.
Acımasızdı soğuk ve katledecekti bulutu!

Yine gard pozisyonuna geçtiler ve
Kükredi bulut “bana bulaşma!” diye.
Aniden aydınlandı gök ama
Soğuk zalimdi,soktu kılıcını bulutun göğsüne.
Kılıcın değdiği yerler kanadı,
Aktı galonlarca kan gökten birden bire…

Bulut haykırdı acı çığlığıyla,
Gürledi,gökler ve yer aydınlandı yeniden.
Şimşek derdi faniler buna,
Ama kılıçlardı aslında gürleyen.

“Neden?” dedi bulut,”Neden yapıyorsun bunu?
“Ölmelisin” dedi soğuk.
“Mikail böyle emretti!
Sen küllerinden doğacak bir ankasın.
Yerdekiler içinse adının meali “umut!”.
Boyun eğdi bulut ve
Sabırla akıttı kanını yerin güzel çehresine.

Damlalar yarıştılar birbirleriyle.
Hücreler onlara hasretti,onlar hücrelere!
Su bile hasret çekiyordu evet!
Çünkü hücre olmadan su
Dönüşüveriyordu anlamsız moleküllere…

Tıp,tıp,tıp…
Ve…
Tıpır tıpır tıpır…

Damlalara baktı bir çocuk ve
Dedi ki omzundaki meleklere;
Duyuyor musunuz nasıl da koşuyorlar,
Nasıl da sevinçliler buraya geldiklerine!
Açtı ağzını göğe,
İçti vampirliğinden gafil,
Bulutun kanını kana kana,
Hatta sömüre sömüre…

Bir genç açmıştı kollarını göğe,
Tek başına ve sessizce…
Bir “kuzucuk” dokunmuştu cama,
Buğusu düşmüştü üzerine.
Dayanamadı,açtı camı,kavuştu damlalara da,
Döndü hayata,yeniden geldi kendine.

Damlalar sızdı toprağın damarlarından,
Girdiler içeriye.
Sızdılar tüm hızlarıyla
Bulabildikleri tüm hücrelere.
Büyük bir şölen vardı bu gece,
Gözle görünmeyenlerin
Pek de umursamadığımız evreninde.

Bir kız ağladı bugün,
Bir çocuk güldü damlaların müziğiyle.
Bir kısmı kaçtı nimetten,
Bir kısmı basamadı rahmettir diye.
Bir kâtip vardı kelâmı aciz,
Düşürdü kalemini elinden de,
Kalem yazdı yine kendi kendine…

Yağmur dinerken şehrimde,
Müthiş kokusunu bıraktı toprak,
Minnetindendi bu belki de…
Yağmur dinerken şehrimde,
Mutluydu çocuk,
Silmişti kız gözlerini sessizlikte.
Yağmur dinerken şehrimde,
Gözden kaydoldu birden damlalar ve
Yine bıraktılar beni kendime…