(Çıkardım tozlu raflardan uyanışı bir kez daha… Uğrayıp gidenlere…Devamı soldaki taşlarda…)

Islak bir sokak
Islak bir gece
Karanlık düşmüş
Genç kızın gözlerine
Biraz temiz yüzlü bir taksici umuyor
Yalan insanların doldurduğu
Loş ışıklı barın önünde
Elektro da bateri de coşmuş
Metale çalan müzik yankılanıyor
Sokaktaki birkaç ayyaşın
İniltileri eşliğinde

Kız bir an önce kaçmak istiyor ama
Taksinin ışığı çok uzak görünüyor
Bu iğrenç,karanlık caddeye…

Başı hala dönüyor kızın.
Şokun etksini geçirmiyor
Esen soğuk rüzgar bile.
Aklında yankılanıyor o sözler:
“Hadi güzelim,sen de dene!
Çocuk olma,bu toz harika
Uçacaksın bulutların üzerinde…”

Kız silkiniyor ama gelemiyor kendine.
Hoşlandığı,belki sevdiği adam
O pek taınmadan kanının ısındığı arkadaşlar…
Tüm maskeler düştü bu gece…

Yeterince sarhoş değildi.
Olsa çoktan sızmıştı belki şimdi;
Kimbilir nerede uyancaktı,kiminle…

İçi titriyor yeniden,
Ağlayamıyor çok istese de.
Babasını istiyor umutsuzca
Ama ailesi ondan çok uzakta.
Onu evinde,sıcak yatağında biliyorlar,
O ise suçluluk duygusunun
Ağır yumrukları altında…

Bir taksi yanaşıyor.
Kaçma isteği,ön yargıları veto ediyor.
Gün de zaten doğuyor.
Kız gecenin son taksisiyle
Bu karanlık dekordan uzaklaşıyor.

Kadıköy’de günün ilk vapuruna biniyor.
Simit ve çay eşliğinde martıları izlerken
Uyumadan gördüğü kâbusu düşünüyor.
Daha bir kaç saat önce canavardı şehri,
Şimdi ne kadar da masum görünüyor.

Rüzgarla savrulurken saçları
O yeni güne,uyumadan uyanıyor.
“Uyanmak” sözcüğü şimdi her haliyle
Onun ruh halini anlatıyor.
Kulağına hoş geliyor,
Kendini daha temiz hissettiriyor.

Şimdi doğan güneşi
Minik bir tebessümle selamlıyor.
Artık daha farklı dünya
Bunu derinlerinde hissediyor.
Vapur yanaşırken iskeleye
Güzel bir şarkı çalınıyor diline:
“Şu dünyanın kandım haline
Ben yalnızmışım bilmedim
Sitem ne çare…”

Etiketler: Kasya, Şiir, Uyanış