Anahtar Parça:Hoist the colours

Uyan…
Uyan şimdi…
Bir kıpırtı…
Bir kıpırtı daha…
Tehlike karanlığın içinde,
Yağmur çıtırdatmaz dalları.
Hissediyor,çok yakında.
Gözleri izliyor karanlığı
Aklı olası bir saldırının hazırlığında
Kalbi,koruması gerekenlerin
Yüreklerinin attığı noktada.
Onlar çok küçükler daha
Ama öyle sevimliler ki
Hangi tehlike kıyabilir onlara?
Yine de korumalı onları
Bu derin bir duygu
En korkusuzların
En büyük korkusu,
Zaafların zaafı hatta;

Bunun adı sevgi,
Hani şu meşhur;
Kusurların en şirini.
…

Ölümün kanat sesleri
Şimdi pençelerinin fısıltısında.
Bu koruyucu melek şimdi
Savaş çığlığının hazırlığında.

İki minik kaplan ise
Patilerini yalayıp
Başlarına sürseler de arada,
Mırıltılarından belli,
Uykunun en tatlı yerindeler;
Rüyadalar belki hatta…

Yağmur delerken karanlığı
Tehlikenin gölgesi artık
Kaplanın görüş alanında.
Karşısında iki ayaklı sıska bir yaratık
İlginç bir saldırı pozisyonunda.

Kaplan ise avının
Gözlerini görebilme çabasında.
Adil bir savaş olacak onun için
Göz göze geldikleri anda.

ve…

Görünmeyen bir darbe alıyor
Boynunun hemen kenarına.
Sonra bir tane bacağına
Bir tane karnına…

Kaplan dehşetle dönüyor kendi etrafında.
Kükreyişi karışıyor
Göğün ışıklı naralarına.
O dönerken dünya da dönüyor.
Gözleri,pençeleri
Artık kontrolü dışında.
O amazonu andıran savaşçı
Ne dövüşler kazanmıştı oysa
Bu doğup büyüdüğü ormanda.
Şimdi ise çöküyor savaşamadan
Görünmez,gizemli düşmanı karşısında.

Gözleri inin kapısında
Bedeni çamurun içinde…
Ama bir şeyler,
Ondan bir parça hala…
Hala o inin karanlığında.

Yavaşça kapanırken gözleri
Bir ağ atılıyor üstüne.
Düşmanları alıyorlar onu
Artık onun için hayat
Dünyanın diğer ucunda…

Minikler uyanıyor sabaha
Annelerini beklerken acıkıyorlar
Ama çıkamıyorlar yine de inin dışına.
Acımasız ve korkunç dünya,
Bu uyanışlarında daha bir değişik
Daha bir karanlık onlara.
Patileri daha minicik;
Sadece koşmayı biliyorlar
Birbirleriyle oynaşa oynaşa.
Kaderleri belli artık;
Kalamayacaklar hayatta.
Onlar henüz bilmeseler de
Bu uyanış,kaderlerindeki
En keskin kırılma.
Ölüm önceki gece
Bir öpücük kondurdu başlarına.
“Benimsiniz” dedi onlara,
“Çok,çok yakında…”
Onlarsa devam ettiler oyunlarına
Ölüm önemsizdir ne de olsa
Fanilerce tanınmadığında…

Kimileri ölümüne uyanır
Kimileri yeniden doğar sabahla.
Ama mutluluk,
Ne yeni doğanın yüreğinde,
Ne de ölüme uyananın uzağında.

Uyanışlar mutluluk kokar
Yeni başlangıçlardır çünkü onlar.
Ve her yeni başlangıç
Hayat bulur mutluluk umuduyla.

Mutluluk dediğin nedir ki?
Bir havai fişek gösterisi
Kalbin karanlık odalarında.
Gözleri kamaştırır
Kül olup uçar gider sonunda…
Lezzetli bir çikolata aynı zamanda
Keyfi anlıktır ama
Tadı kalır damağında…

Etiketler: Kasya, Şiir, Uyanış