Anahtar Parça: The Council of Elrond-The Lord of the Rings Soundtrack
Sessizlik vardı önce…
Korkutacak kadar derin bir sessizlik…
Ve dipsiz,uçsuz,
Işığın bile yetişemediği,
Sonlu sonsuz bir karanlık…
Karanlığı yararak,
Önünü bile görmeden,
Bilinmeyenden kopma bir güçle
Kat etti yolu da,zamanı da…
Zaman dedikleri o giderken vardı,
Ama biraz daha hızlı olsa
Yok olacaktı…
Yıldızların yanından geçerken
Eğildi,büküldü saygıdan…
Sonra başı dik yoluna devam etti…
Yaklaştı samanların yoluna,
Yüceler meclisinin kapısına…
Uzaktan gördü de hedefini,
İçi hepten kaynadı…
Hızla geçerken Plüton’u,
Dünya artık görüş alanındaydı…
Yumuşak bir dokunuşla değdi atmos küresine de
Kükredi atmos sevinçle!
Tanışmış oldu böylece
Ses dedikleri harika nesneyle…
Bulutlar hafifçe aralandı…
Deldi geçti ışık hüzmesi onları…
Hızla indi gökyüzünden ve
Yöneldi apartmanlardan birine…
Camdan bakan bir çocuk vardı,
Buldu onu ve hücum etti aniden
Retinalarından içeriye…
Ulaştı evrenin sırlarından içeri,
Bir kaç sinir hücresi eşliğinde…
Sodyum ve potasyumlar domino taşlarıydı adeta
Ulaştılar karanlığın elinde
Beyin denilen çözümsüz nesneye…
Işık bunu ilk kez yapmıştı,
Nasıl yaptığını da anlamadı ama
İlk kez kendini göstermeden
Karanlıkla bir oldu ;
Karanlık sinirlerden,
Karanlık kafatasından,
Karanlık beyinden,
Kendisine aydınlık bir yer buldu…
İnsanoğlu onu anlamaya çalışıyordu hala…
“Olmuştur işte kendiliğinden” dedi anlamadığında…
Tasarımcının aklı evren olsa
Kum tanesi olamazdı akıllar ama
Hendeseyi bilip,görüp mühendisi inkâr etmek
Bize yakışırdı,yakışabilirdi anca…
Çocuk yıldıza baktı uzunca…
Yıldızın yıllar önceki haline baktığından gafil;
Işıktan,gözden,sinirden,beyinden gafil…
Sustu ve izledi güzelliği
Ağustos böceklerinin sazlarıyla…
Uyku geldi,okşadı çocuğun gözlerini…
Rüya zamanıydı,binbir rüya içinde…
Rüyalar diyarında uykuya daldı çocuk,
Yıldızları kovaladı düşlerinde…
Efsaneler,masallar ve zaman…
Armoni ve güzel kokular
Odaya doluştu uyku perileri eşliğinde.
Yıldız dedik kayan meteora,
O da tanrı sandı kendini,
Dilek tutturdu bizlere…
Dileğimiz yankılandı görünmeyenlerin zihninde;
Ne şöhretti,ne sonsuzluk ne de para!
Huzurdu dileğin adı;
Kaybetmişiz kendisini,
Toprağa vermişiz yüzyıllar önce…
Umudu takmışız peşine
Huzurun mezarını bulsun,
Diriltsin yine diye de,
Doğan güneş olmuş umudun yoldaşı;
Huzuru bulamadan,buldurmadan
Batmış hep nedense…
