Anahtar Parça: Hoist the colours

“Gün gelip kaybedecek bir şeyin kalmazsa…
Gün gelip insanlığın insanlığından miden bulanırsa…
Gün gelip bir pisliği vurduğunda
İçin miligram düzeyinde sızlamazsa…

Yolun başındasındır yalnızca…

Eksilerden sıfıra çıkmanın haklı gururu,
Sıfırın soğukluğundaki kanının donukluğu,
Dondurucu soğuğunu yaran intikam alevleri,
Yutar hepsi aklını,kemirir kalbini,
Eğer irade köleyse öfkeye hala…

Geçmişin geçmiş olduğu yeni idrakta,
Ölümün şarkıları her dakika,her an kulaklarda…
Üstelik eşlik ediyorsan şarkılara,
Ya gaddarsın,ya amansız bir katil,
Ya da …
Her ne isen,adının meali “kahraman” değil,
Belki de giremedin henüz lügata…

Kaybedeceklerin kaybedilince,
Sen her allahın günü ölmeyi isteyince,
Neyi feda etmiş olursun ki,
Anılsın adın “kahraman”larınkiyle?

Cesaret mi seninki?
Yoksa giderken birilerini de götürmek mi?
Yapma gölge bunu,bana masal anlatma…
Hepsi bittiğinde kalırsan hayatta,
Ne olacağını sanıyorsun sonunda?

Yargılarında yaptığın minik hatalar,
Alır alevleri,dolar boynuna,
Kaldırır seni acı bulutunun atmosferinde yukarılara
Ve…
Defalarca diriltmek için yere çarpar,
Bir kez daha,bir kez daha…

Umulur ki baktığında bedeninin ardından dünyaya,
Bir gün gözün çarpsın ruhuna…
O göstersin yolu bir kez,
Belki huzura giden tek yol orda…”

Sustu bilge nefesinin son yudumunda.
Yaktı titrek gaz lambasını
Düşürdü gölgeyi “gölge”nin ayağına…
İki çift keskin hatlı gözde
Dans etti alev çiftleri çılgınca…

“Haklısın” dedi gölge,
“Ama eksiksin bilge,
Beni başkalarıyla karıştırmandı hata.
Belki de cehennem çukurunu tatmak istiyorumdur,
Faillerin infazını görmek vardır belki planda.
Onlar çekerken acılarını ve bağırışırlarken,
Tadacağım tüm acılar sert bir içki kadar acı,
Bir o kadar da baş döndürücüdür bana…”

Üzüldü bilge,
Katranlanmış bir kalp duruyordu karşısında.
Sadece bir kaç sözcük geçti yüreğinden,
Hepsi de duaydı bu toy zebani-melek kırmasına…

Bilge durdu bir süre sessizce,
Döküldü gecenin son sözleri sonunda:
“Sevgi tecrübe edilmek için fazla iri,
İntikam iyileşmek için fazla büyük yara,
Tanrıdan korkmadan attığın adımsa,
Sana bile çok ama çok fazla…
Duam buna izin vermemesidir,
Yoksa sonların en kötüsü bekler seni sonunda…
Ve inan bana…
Kabusların cennet kalır cehennem yanında…
Umulur ki sevgi uğrasın ölmeden sana,
Ancak odur merhem kapanmaz yaralarına…”

Gölge hissizliğinden sıyrıldı bir an,
Ama söyleyecek söz yoktu günün sonunda.
Tam umuda dair sözcükler uğrayacakken aklına
Ailesinin çığlıkları doldu kulaklarına ve…
Gölgenin gözündeki bir anlık parıltı,
Emildi siyahlığın umuda aç bağırsağında…

Uzaklaşırken gölge gecenin karanlığında,
Geceyle bir oldu bir kez daha…ve
Azrail’i çağırdı saygıyla,
Alınacak canlar vardı sırada…

Etiketler: Kahraman, Kasya, Şiir