Amanın bir yaş daha geldi geçti… Hatırlar mısın o günleri? Hani şu Roma İmparatorluğu putlara tapıyordu bir zamanlar. O zamanlar Güneş Tanrısının doğum gününü 25 Aralık sandıkları için (çünkü normalde 21 Aralık’ta uzadığını bildiğimiz gün ışığı süresinin onlar 25 Aralıkta uzamaya başladığını sanıyorlardı,cehalet tabi napsınlar) o gün kutlamalar yaparlardı.Sonra Hristiyanlığı seçtiler ama dönemin imparatoru “Büyük Konstantin” put perestlikten bir çok geleneği de Hristiyanlığa sokuverdi. Daha sonra Hz.İsa’yı kurtarıcı tanrı olarak gören Hristiyanlar da aynı günü İsa’nın doğum günü kabul etmişlerdi.

Yaa… Görüyo musun? Kim derdi ki ondan yaklaşık 2000 yıl sonra o gün biri doğacak,dünyanın kaderini değiştirecek… :P Şaka yaw,ne değiştircem banane. Ben daha kendimi değiştirip bir “ders çalışma insanı” (bkz. inek) olamadım ki dünyayı değiştirsem…

O değil de,uzun zamandır ben bugünü kutlamıyorum yahu… Yarın gidip kendime pasta mı alsamkine? Off… Manyak olur… En çikolatalısından şöyle… Gidip bir de pantolon alayım kendime. Hediye paketi yaptırdım mı ona eve gelir bir kişiliğimin fişini çekerim. Diğeri bir bakar,aboww… Pasta,hediye,mumlar falan…

Amanın iyi ki doğmuşum yahu! Yoksa nasıl yiyecektim ben yarın o çikolatalı pastayı? Allah’ım şükürler olsun ya,veriyosun da yiyoruz vala afiyetle. Ohh… Yedikten sonra oturur bir film izler,belki biraz pes oynar sonra bir de hafiften projemi yaparım.Amanın yarın dadından yenmez bi gün… Ah şu teknik termodinamikten de sınav olmasaydı… :((

Neyse ya… Ama küçükken başkaydı yahu doğum günleri. Ben çok şanslıydım o zamanlar.Annem pasta börek yapardı ve mahalledeki çocukları da çağırırdı. Parti yapardık hep birlikte. Parti dediğimde tıkınma ve akabinde hediyeleşip hava soğuksa içerde atari başında turnuva yapma,”gizli hedef” veya “banker kaçtı” (bu muydu yahu oyunun ismi?) oynama ya da sıcaksa dışarıda dokuz aylık oynama. (Oyunun ismine bak,küçükken sapık mıydık nan biz?Gol yiyince kaleye geçiodun,kaledeyken de sekiz gol yersen “anne” oluyodun,sonra en çok gol atan da “baba” oluyodu… Hakkaten sapıktık herhal…) Bir keresinde kardan adam da yapmıştık doğum günümde. Karnına “B” yazmıştım. Sonra çocuklar uçurmuş kafasını,sanırım hayatımın ilk küfürlerini o zaman etmiştim.

Hey gidi günler… Güzel olan ne biliyo musun? Bi gün Allah ömür verir de yıllar sonra çocuklarım olmuş ve büyümüş olurlarsa,bir 25 aralık’ta neler yaptığımı öğrenebilecekler. (hemen yaşlılık moduna gir-olgun erkek iyidir olm-yaşlı ve pörsümüş olur aynı zamanda-hakkaten ya,yaşlanmasak iyiydi demi-ama olsun olgun erkek iyidir-lan demin bana itiraz ettin ya!-sen söyleyince kulağa saçma geliyo da ondan,mantaliten saçma aslanım-bi sie ya-hemen düşür seviyeyi hemen-vermiyorum cevap-veremezsin zaten,bıdıcık aklınla benle mi yarışcan-bıdıcık ne maltoz-maltoz ne aptal-iki glikoz molekülünden oluşan molekül,glikozun depolanmış hali-ukeela- kess,kel aynak seniii…)

Bu iç sesleri düşündüm de… Acaba çocuklara okutmak kötü fikir mi? Evet evet… Berbat bir fikir…

Neyse okuyucu,doğdum işte günün birinde.O gün bugün dediler,inandım. Ama önemli değildi aslında hangi gün olduğu. Mutlu olmak için bir gün yetmez bana çünkü. Haftada bir kez olsun kalkıp yatağımdan,iyi ki varım ya,yoksa bu dünya bensiz napardı falan demem lazım. :)) Şaka be,demiyorum. Pek safsın sen de… Ama mutlu oluyorum en üst üste gelen mutsuzluklardan sonra bile…(en üst üste?!) Bir de şunca yıl sonra anladım ki,ben hiç bir yerden,hiç kimseden ve hiç bir şeyden,hatta hayattan bile bir şey beklemediğimde,acayip mutlu oluyorum.

Seni seviyorum blogcuğum. Seni seviyorum sevgili okuyucu. Harbiden bak. Sen olmasan yalnız başıma kime anlatıcaktım ben bunları? İyi ki varsın ve iyi ki doğdun okuyucu! :)