Bir insanın yazacak yüzlerce ya da binlerce satırı olması önemli değil. Bu satırların hepsi isterse şaheser olsun kendi başına… Herhangi bir konuda yeteneğinin olması da önemli değil. İstersen aşmış bir gitaristin ruhu kaçmış olsun içine… Bildiğin en meraklı bilim adamı kadar bilgiye aç bile olabilirsin ve baksan tek tek bunların hepsi manyak özellikler de olabilir… Ama hayatta aslında seni sınırlandıran tek ve en önemli şey,gitgide değeri artan ve sürekli sermayeden yediğin şey;ZAMANdır…

Yazamıyorum okuyucu,yazacak şey olmadığından değil.Yazmak hayatımın minicik bir parçası. Daha ne çok şeye zaman bulamıyorum bir bilsen… Yapmak istediğim ve sürekli zamanımın azaldığını da farkettiğim bir sürü şey var. Zaman yönetimi dedikleri şeyin ilk defa önemini kavradığımda bile geç kalmıştım aslında…

Neyse,bu bir özür yazısı bir bakıma. Yazamadığım ama senin gelip bu sayfaya tıkladığın günler için. Biliyorum eski yazıları okumak istemiyorsun. Ya da en azından yeni bir yazı hemen okuyacaksın belki beş dakikanı ayırarak ama hayal kırıklığıyla geri dönüyorsun. İlginçtir,ısrarla tıklamaya da devam ediyorsun. Gerçekten sana bir özür borçluyum ve burda diliyorum: Özür dilerim okuyucu.Benim için manyak bir öneme sahip olmana rağmen seninle ilgilenemedim. Ama artık zamanımı yönetme konusunu ciddi biçimde ele alıp inşallah eskiye dönebileceğim.

Bu arada bir kaç not da düşeyim: Manga’yı çok severim ve yeni albümlerini almayı düşünüyordum ki bu sıralarda ev arkadaşım (adı nuri,benden bi yaş küçük,yağuşuklu,dinamik,rallilerde pilot olarak değil de sector olarak toz yutmuş, makine müh. adayı kişilik. numarasını isteyene verebiliriz. bunu söyledim diye artık bi gün yemeği bulaşıkları üstlenir diye umuyoruz. aksi takdirde bu bölüm silinecektir. =)) sağolsun bana albümün kapağını gösterdi. Ancak albümü satın alacağımı düşündüğü için değil,üzerindeki bir ayrıntı için. Albümün ismi bazılarınızın bildiği üzere Şehr-i Hüzün.Ama tesadüf eseri olsa gerek,bu Şehr-i Hüzün yazısı,sitemdeki Şehr-i Kasya yazısıyla neredeyse aynı şekilde yazılmış. Önce tabi biraz durakladım,ama sonra hoşuma gitti… Derken bir başka düşünceyle kaşlarım çatıldı: Aralarda “Lan Manga’nın albümünden font çalmışın,utanmasan ismini de o yapacakmışsın” gibi bir serzenişin,yeni okuyucudan gelebileceğini düşünerek,eski okuyucularımdan da güç alarak belirteyim ki:Albüm Nisan’da çıktı fakat sitem Eylül 2008′den beri aynı başlık fakat farklı arkaplan resimleriyle yayında. Yani olabilecek maksimum ihtimal (ki ben onun da olabileceğini sanmıyorum) düşündüğünün tam tersidir okuyucu.Aşağıda ikisinin de resmi var…

Üçüncüsü de,ben belki bir kasya yazarıyım ve belki sol tarafa bitli ile ilgili bağlantı tuşu da koydum ama sanırım hala bazı okuyucular,benim sadece kasya yazdığımı düşünüyor. Arkadaşlar,her insan kadar normal yazılarım da var fakat buradaki formatı bozmamak adına bitli’de paylaşıyorum bu yazılarımı. Hepinizi oraya da bekleriz… Soldaki sütundan ulaşacağınız linkte sadece benim yazılarım gözüküyor ama oradan sonra anasayfaya tıklarsanız asıl bitlilimon’a da ulaşabilirsiniz.Bu da bilginize… =)

Şimdi artık tiksindiren,gitgide yoğunlaşan ve gitmegide strese sokan sınav,ödev,bilmemne trafiğinde gıdım gıdım yol almaktayken,bir minik moral vesilesi Dünya Enerji Konseyi’nin ODTÜ’deki “2. gençlik enerji çalıştayı”na kabul edilmek oldu.Umarım okulumu layıkıyla temsil edebilirim.

Bu aralar ne yazık ki yazamayacağım çok kısa bir süre daha,ama sonra birikmiş tüm satırları kusmaktan mutluluk duyacağım. Zira içimde kaldıkça hazımsızlık yapıyorlar. =)

Ve burayı okuyan,benden vazgeçmeyen okuyucu… Bir kez daha söylüyorum: Seni seviyorum… =)

Not: Bu yazıyı yazdığım gün yayına veremedim fakat aynı gün içinde sevgili Kayra’nın ziyaretçi defterimdeki yorumunu görünce,keşke yayınlasaymışım dedim. Ama güzel bir tesadüf de olmadı değil… :)