“Önce Bademağacı’nda başlayan serüven,sonra blogcuyla,sonunda da wordpress platformuyla devam etti.Bu konuda bana ilk yardımı dokunan kişi olan sevgili çileklisüt‘e,yazmam konusunda beni teşvik eden tüm dostlarıma yürekten teşekkür ediyorum…”

Gibi oldukça resmi bir giriş cümlesini okusam,bu yazının gerisini okumayabilirdim ben olsam.Ama sen,sen olduğun için okuyorsun ve iyi de ediyorsun sayın “okurgaç”(missi’nin deyişiyle).

Benim site 1 yaşına girmiş girmemiş ben dahil kimsenin umrunda olacağını sanmıyorum.O yüzden aman da nice seneler göreyim,site 1 yaşına girdi sahilde zengin açık büfeli sazlı sözlü parti vereyim,şov görls,shantel falan getirteyim modunda hiç değilim.(Param olmadığından değil,umrumda olmadığından,evet.) Yine aynı sebepten,sitenin gerçek yaş gününden çok daha sonra bu yazıyı yayınlayacağım. (Yani şu yazı wordpress’in yazı zamanlaması beni yamultmazsa. :))

Ama şu bir senede gerçekten güzel şeyler katıldı hayatıma bu siteyle. Öncelikle yeni arkadaşlar (bkz.missi, ayrodinamikyar,serzeniş, siminya, “aykırı-çağrışım”cı gibi) edindim,bir sürü güzel insana ulaştım,okundum. Bloglarla tanışınca bitli ailesiyle tanıştım,onların parçası da oldum ve oradan da bir sürü güzel insanla tanıştım,kaynaştım. Bunlar benim için büyük kazanımlar ve sadece bunlar için bile şu site için harcadığım zaman çok değerli bir şeye harcanmış oldu benim gözümde.(He laf olsun diye söyledim bunları he… :P )

Dünyada insanı hüsrana uğratabilecek en gerçek şey,şu her lâhza akan zaman… Bu yüzden kaybettirdiğim zamanlar için özür diledim bir çok yazımda. Bir çok kez “zaman”a yazdım,onu anlattım sanki çok biliyormuşum gibi… Affola…

Ama senin şuan burada,bunu okuyor olman,belki çoğu zaman “zaman kaybı” bile olsa,beni çok mutlu ediyor. Görmeden,duymadan… Sadece zihninde oluşmuş bir sesim… Bilmediğim bir yerde ve zamandasın,ama ben de ordayım.Bazen beni nasıl seslendirdiğini bile merak ediyorum.Benim için asıl saklı diyar senin içinde,ama sen şuan bunu ne kadar içten söylediğimi bile bilmiyorsun.Olsun,yapmacık gözüküyor diye bildiğimi söylemekten çekinmeyeceğim.

Ben belki ayda bir,belki günde bir,belki saatte bir,ya da en geç yılda bir buradayım. Gel,bir esenlik ver… Gel,sağ da olsak,ölü de,bir selam et ya toprağıma,ya topraktan bedenime.off… efkârlandım sanki durduk yerde… Daha anlatacağım çok şey var,ölmesek bari hemen… Neyse,nice senelere… =)

Bu arada harbiden seviyorum be sizi… Neyse damara bağlamadan kaçtım hadi…