“Önce Bademağacı’nda başlayan serüven,sonra blogcuyla,sonunda da wordpress platformuyla devam etti.Bu konuda bana ilk yardımı dokunan kişi olan sevgili çileklisüt‘e,yazmam konusunda beni teşvik eden tüm dostlarıma yürekten teşekkür ediyorum…”

Gibi oldukça resmi bir giriş cümlesini okusam,bu yazının gerisini okumayabilirdim ben olsam.Ama sen,sen olduğun için okuyorsun ve iyi de ediyorsun sayın “okurgaç”(missi’nin deyişiyle).

Benim site 1 yaşına girmiş girmemiş ben dahil kimsenin umrunda olacağını sanmıyorum.O yüzden aman da nice seneler göreyim,site 1 yaşına girdi sahilde zengin açık büfeli sazlı sözlü parti vereyim,şov görls,shantel falan getirteyim modunda hiç değilim.(Param olmadığından değil,umrumda olmadığından,evet.) Yine aynı sebepten,sitenin gerçek yaş gününden çok daha sonra bu yazıyı yayınlayacağım. (Yani şu yazı wordpress’in yazı zamanlaması beni yamultmazsa. :))

Ama şu bir senede gerçekten güzel şeyler katıldı hayatıma bu siteyle. Öncelikle yeni arkadaşlar (bkz.missi, ayrodinamikyar,serzeniş, siminya, “aykırı-çağrışım”cı gibi) edindim,bir sürü güzel insana ulaştım,okundum. Bloglarla tanışınca bitli ailesiyle tanıştım,onların parçası da oldum ve oradan da bir sürü güzel insanla tanıştım,kaynaştım. Bunlar benim için büyük kazanımlar ve sadece bunlar için bile şu site için harcadığım zaman çok değerli bir şeye harcanmış oldu benim gözümde.(He laf olsun diye söyledim bunları he… :P )

Dünyada insanı hüsrana uğratabilecek en gerçek şey,şu her lâhza akan zaman… Bu yüzden kaybettirdiğim zamanlar için özür diledim bir çok yazımda. Bir çok kez “zaman”a yazdım,onu anlattım sanki çok biliyormuşum gibi… Affola…

Ama senin şuan burada,bunu okuyor olman,belki çoğu zaman “zaman kaybı” bile olsa,beni çok mutlu ediyor. Görmeden,duymadan… Sadece zihninde oluşmuş bir sesim… Bilmediğim bir yerde ve zamandasın,ama ben de ordayım.Bazen beni nasıl seslendirdiğini bile merak ediyorum.Benim için asıl saklı diyar senin içinde,ama sen şuan bunu ne kadar içten söylediğimi bile bilmiyorsun.Olsun,yapmacık gözüküyor diye bildiğimi söylemekten çekinmeyeceğim.

Ben belki ayda bir,belki günde bir,belki saatte bir,ya da en geç yılda bir buradayım. Gel,bir esenlik ver… Gel,sağ da olsak,ölü de,bir selam et ya toprağıma,ya topraktan bedenime.off… efkârlandım sanki durduk yerde… Daha anlatacağım çok şey var,ölmesek bari hemen… Neyse,nice senelere… =)

Bu arada harbiden seviyorum be sizi… Neyse damara bağlamadan kaçtım hadi…

Evet uzun aradan sonra eğlenceli bir Trabzon doğa kampını da ardımda bırakarak huzurlarınıza gelmiş bulunuyorum. Bu arada buradan da hemen duyurusunu yapayım: Arkadaşlar bilmeyen varsa;üniversite öğrencileri için “Gençlik Hizmetleri Dairesi”nce yazın doğa kampları düzenleniyor ve fiyatları accayip uygun. Örneğin benim katıldığım Trabzon-Sultan Murat Yaylası doğa kampının fiyatı 120 TL idi. Bu fiyata İkizdere’de rafting,Kalkandere Şelalesi’nde kaya inişi,Sümela Manastırı ve Trabzon şehir gezisi,yaylada da paintball,yapay duvar tırmanışı,ipte yürüme ve doğa gezisi etkinlikleri dahil. Ayrıca üç öğün (öğlenleri genelde dışarda olunduğu için kumanya verilmekte) yemek ve bulutların üzerinde güne uyanma keyfi de fiyata dahil. Allah devletimize zeval vermesin diyelim. :) Hepinize tavsiye ediyorum arkadaşlar bu kampı. 2200 metrede tek derdiniz eğer hava kapalıysa soğuk ve çamur olacak. Onu da tanıştığınız insanlarla ve gece etkinliğinde tepeceğiniz horonla yenebilirsiniz. (Test edildi,onaylandı.)

Herneyse,kamp konusunu en sona koyacağım fotoğraflarla kapatıyorum.Gelelim asıl başlık konusuna. Konu aslında o kadar da uzun değil ama benim gerçekten hoşuma giden bir şeydi,sizlerle paylaşmak istedim.Eminim aranızda OZ Büyücüsü kitabını küçüklüğünde okumuş veya filmini izlemiş olan çoktur. Sci-Fi.com ‘da bu kült film üzerine Zoomquilt’ten esinlenerek bir “sonsuz yakınlaşma-Infinite zoom” çalışması yapılmış ve her sahnede bilgi verilerek hikaye yaşatılmış. Hikayenin sanıyorum ki orjinal adından esinlenilerek çalışmaya da “Tin Man-Teneke adam” ismi verilmiş.

Flash programıyla hazırlanmış olan siteye girdiğinizde önce alt kısmın dolmasını bekliyorsunu ki bu biraz zaman alıyor. Çünkü yüksek çözünürlükte 60 resim yükleniyor o anda. Daha sonra yolculuk sesler ve köşede gerektiğinde yanıp sönen işaretle birlikte başlıyor. Her sahnede sol üst köşeye gidip “scene info” kısmından sahne ile ilgili bilgi edinebilir,hikayeyi de biraz hatırlayabilirsiniz. Sol üst köşede çift taraflı oku hareket ettirerek ileri ya da geri gidebilir,hızlanıp yavaşlayabilirsiniz. Bu ilginç çalışmanın ve buna esin kaynağı olan Zoomquilt’in adresleri şöyle:

Zoomquilt 2 , The Infinite O.Z.

İyi seyirler size… :) Bunlarda kamptan bir kaç foto:

İlk defa sitemde dışarıdan bir kaynakla bir haberi yayınlamak istiyorum. Çünkü edebiyattan önce,edep lazım bize. Çok sevdiğim insanlardan biri olan Prof. İlber Ortaylı’nın ntv’de yayınlanmış bir röportajını sizinle paylaşmak istiyorum. Konu sadece İstanbul’un değil aslında,tüm Türkiye’nin konusu ama o güzelim şehrimizin gitgide mahvoluşu,geçmişini azıcık ucundan bilen bir insanın bile içini acıtıyor. Bir dev miras,binlerce yıllık tarih,göz göre göre yok ediliyor.Daha fazla konuşmadan haberi paylaşıyorum,sevgilerle…

İstanbul’u kim kurtaracak?

İSTANBUL – UNESCO Dünya Mirası Komitesi, İstanbul’u Dünya Mirası Listesi’nden çıkarmamak için 1 yıl süre daha verdi. Eksikliklerin 2010′a kadar tamamlaması için bir dizi öneride bulunuldu.
İspanya’daki toplantıda “Tehlike Altındaki Miras Listesi”ne alınması gündeme gelen İstanbul, 1985 yılından bu yana Dünya Kültür Mirası Listesi’nde yer alıyor.

UNESCO Dünya Mirası Komitesi’nin genel toplantısında görüşülen Dünya Kültür Mirası taslak raporunda Osmanlı döneminden kalma ahşap binaların korunmasına, Sulukule’ye, Sultanahmet’teki Four Seasons Oteli’ndeki ek inşaata, Haliç’teki metro köprüsü inşaatına ve İstanbul’un trafik master planı gibi uygulamaların İstanbul’un kültür mirasını tehdit ettiği değerlendirmesine yer veriliyor.

İstanbul’u en iyi bilenlerden tarihçi Prof. İlber Ortaylı ile sanat tarihçisi Prof. Semavi Eyice ise İstanbul için asıl tehlikenin “insan” olduğu konusunda hemfikir. Prof. Ortaylı’ya göre kurtuluş için hemşehri lazım: “Gayri İstanbullular şehrin altını üstüne getiriyorlar. İstanbul’a hemşehri ve vatandaş lazım her şeyden evvel. Kitle onlar; hemşehri falan değil.” Prof. Eyice’ye göre ise: “O İstanbul yok artık ve ‘İstanbul güzel’ demekle iş bitmiyor. Halkı düzeltmek şart. Bu yapılmadan İstanbul düzelmez.”

İstanbul için tanınan bu 1 yıllık ek sürede neler değiştirilebilir?
Herhalde ‘Bazı şeyleri durdurabilirler’ diye ümit ediyorlar. Vardır durduracakları şeyler.
Listede Four Seasons’ın ek inşaatı da var…
Four Seasons’a izin vermişler; nasıl yaparlar bilmiyorum. Ben o dosyayı yazdım; karşı çıktığım   zaman baktım, maalesef kurul adama izin vermiş. Tasavvur edemiyorum; izin veriyorlar ve adam  başlıyor. Başladıktan sonra da Teknik Üniversite’den tasdik alması lâzım. Böyle bir kurul olur mu  kardeşim; insaf ya insaf…
UNESCO, ‘Ben burayı dünya mirası listesine alırım’ diyor, para mara verdiği yok. Az gelişmişlere yaptığı yardım önemli. ‘Kurallara uyarsın’ diyor. Bunlar çok bayılıyorlar, ‘Biz miras listesindeyiz’ diye. Keyiften dört köşeler.

ÜÇ KURUŞ RÜŞVETLE YAPILIYOR, ÜÇBUÇUK KURUŞ BİLE DEĞİL
Uyarıları ciddiye mi almıyoruz?
Ciddiye almamaktan ziyade, kendi hayatını, kazancını her şeyin önünde gören insanlar var bu memlekette. Gidiyorsun mesela, Kovacılar Caddesi’ne. Kovacılar Caddesi, Süleymaniye’de. Ahşap evleri yıkıp, biriket atölyeler yapmışlar. Bunlar nasıl oluyor?
Git orada bak evlere; ahşap evleri yıkıp biriketten yapmışlar. Bunlar nasıl olur bilmiyorum. Üç kuruş rüşvetle yapılıyor; üçbuçuk kuruş değil. Ondan sonra oradaki Arpayemini Mescidi vardır. Onu acayip bir şekilde restore etmişler. İçindeki mezar taşlarının yarısı yok. Bir de böyle bir mezarlığı restorasyona girişti mi, taşları çalıyor o müteahhitler. Taşları çalıp götürüyor herif. Böyle mezar taşı meraklısı bir sürü hödük herifler çıktı. Kendi evlerinin bahçelerine bunları koyuyorlar. Böyle iptidai bir memleket yani. Böyle insanlar var. Caminin yanında birbuçuk katlı ahşap vardı. Onun yerine kocaman betonarme bina çıkmışlar.
İstanbul’a bunu yapan insanlar yabancı da buraya. Ben neyi savunacağım? Bizim insanımız değil ki onlar. Bunları yapanlar bizim adamımız olamaz, garip insanlar.
İstanbul’a layık olmak için etrafı gezeceksin devamlı. Türkiye’de iktidara gelen her parti ve belediye bir rezillik yapmış vaziyette İstanbul’a. Kontrol edemiyorlar, bu kadar açık.
Nedir Süleymaniye’nin altı? İnsan utanır bundan. Süleymaniye’nin altındaki binaları görün.

İstanbul’un 2010 Avrupa Kültür Başkenti olması kentin durumunu kolaylaştırır mı?
Bu hiçbir şey ifade etmez. Kendin adam olacaksın. Kendin sahip çıkacaksın malına. Maalesef, İstanbul İstanbullu olmayan insanlarla dolu ve bunlar her şeyi yapıyorlar. Korkunç insanlar var böyle; bilemezsin. Nasıl yamyam herifler!

MENDERES ZAMANINDA YIKILAN MESCİTLERİ KİM FOTOĞRAFLAMIŞ?
1950’den sonra göç başlıyor…
Menderes’in yıktığı Sinan Mescitleri’ni kim belgelemiş o zaman? Fotoğraf makinası o zaman kimde vardı? Kaç hoca Menderes zamanında yıkılan mescitleri fotoğraflamış, belgelemiş? Ben çocuktum tabii. Benim için -12-13 yaşındaki çocuk için- fotoğraf makinesi lüks bir şeydi. Ellerinde bir fotoğraf makinesi yok muydu bunların? Beşiktaş’taki Sinan Paşa Camii’nin hamamını yıktı Menderes. Nerede, resmi var mı?
Peki ne olacak bu işin sonu?
Böyle heriflere bırakmazlar hiçbir yeri. Çok açık bir şey. İstanbul’da oturanın İstanbul’dan haberi yok. Gayri İstanbullular gelip şehrin altını üstüne getiriyorlar; olur mu böyle şey?.. Ne yapayım yani vatandaşsa?.. Laf mı! Vatandaş diye evime de girsin bari.

Yönetici ve erk sahiplerinin sorumluluğu yok mu?
Onlar da zayıflar; bazı şeyleri engelleyemiyorlar. Süleymaniye’nin dibine 6-7 kat kaçak bina çıkmışlar. Biriket, yığma veya aşağılık beton binalar. Dünyada böyle bir şey olabilir mi? Sinan eseri bu; Süleymaniye… St. Pietro Katedrali’nin kenarına gökdelen dikebiliyor musun veya Notre Dame’ın kenarına? O eserler, bunun yanında nedir ki: Hiç!

İstanbul nasıl kurtulur?
Bilmiyorum nasıl kurutulacağını. Hemşehri ve vatandaş lazım her şeyden evvel. Olacak iş değil. Böyle insanlarla bir yere gidemezsin. Kitle onlar; hemşehri falan değil. Kötü, küstah ve cahiller. Cav cav konuşup, o partiye de giriyorlar, bu partiye de; hiç mühim değil. Her şeyi yapıyorlar. Bunun sağı solu da yok. Biri de çıkıp bizim Saray’ın bahçesinden Darphane’yi alıyor. Darphane verilir mi ona buna? Hanginiz yazdınız? 3-4 senedir müze yönetiyorum. 4 senedir ‘Darphane!’ diye bağırıyorum. Benden önce de Nazan Ölçer bağırmış. Adamlar oturuyor orada daha hâlâ!
Herkes kendine göre götürüyor malı, eline fırsat geçtikçe. Ne diye Yıldız Sarayı’nın içine bir sürü acayip kuruluşlar yerleşsinler? Kaç tane acayip vakıf, duvara badana bile yapmadan oturuyorlar.

YASEMİN ARPA
ntvmsnbc
Güncelleme: 19:22 TSİ 29 Haziran. 2009 Pazartesi

Kaynak ve fotoğraflar: NTVMSNBC

Blogcuların genel olarak okunma nedenlerinden en önemlisi,anladığım kadarıyla güncel olarak yazmaları ve yazmaya sürekli devam edebilrmeleri. Ben zaten genel olarak bloglarda kullanılan WordPress alt yapısını kullansam da ya da bloxoo’ya üye olsam da kendimi hiç blogcu olarak göremedim. Yazsam havadan sudan,eyvallah. Ama ne yazcak zamanım oluyor o kadar,ne de havadan sudan bahsedip kafa patlatmak hoşuma gidiyor.

Velhasıl,buraya gelen,bir göz kırpıp kaçan tüm okuyucular da belki 2-3 günde bir yazacağımı sanıp geliyorlar ama 15 gün aynı sayfayla karşılaşmak da onları sıkıyordur muhtemelen. Yaz geldi,artık daha çok yazabilirim belki diye düşünsem de,büyük konuşmamak adına bir söz vermiyorum.

Gelelim yazının asıl konusuna: Efendim bildiğiniz üzere her yazarın er ya da geç aklına düşecek bir hayal vardır ki adına “kitap çıkartmak” derler. Evet,sanırım sonunda Şehr-i Kasya’yı çıkartmak için bir fırsat yakaladım. Fırsat tamam, malzeme tamam, organizasyon tamam… Ama… Ey okuyucu,eline alsan bu kitabı,şu tepedeki yazı fontuyla,Kasya kelimesindeki “a”nın ucundan çeken kızı görsen,alttan hayalet olmuş elinde kılıcı,uçan balon şeklinde kurukafasıyla dikilen çocuğu görsen kapakta,merak edip bir iki satır okur muydun? Hadi bunu da geçtim,buraya gelmişsen iki kelâm da okumuşsundur. Basılmaya değer buldun mu?

Sence basma zamanı mıdır,çok fırın ekmek mi vardır daha buna,hele bi yardım(yorum) buyur okuyucu…

Kal sağlıcakla…

Bir insanın yazacak yüzlerce ya da binlerce satırı olması önemli değil. Bu satırların hepsi isterse şaheser olsun kendi başına… Herhangi bir konuda yeteneğinin olması da önemli değil. İstersen aşmış bir gitaristin ruhu kaçmış olsun içine… Bildiğin en meraklı bilim adamı kadar bilgiye aç bile olabilirsin ve baksan tek tek bunların hepsi manyak özellikler de olabilir… Ama hayatta aslında seni sınırlandıran tek ve en önemli şey,gitgide değeri artan ve sürekli sermayeden yediğin şey;ZAMANdır…

Yazamıyorum okuyucu,yazacak şey olmadığından değil.Yazmak hayatımın minicik bir parçası. Daha ne çok şeye zaman bulamıyorum bir bilsen… Yapmak istediğim ve sürekli zamanımın azaldığını da farkettiğim bir sürü şey var. Zaman yönetimi dedikleri şeyin ilk defa önemini kavradığımda bile geç kalmıştım aslında…

Neyse,bu bir özür yazısı bir bakıma. Yazamadığım ama senin gelip bu sayfaya tıkladığın günler için. Biliyorum eski yazıları okumak istemiyorsun. Ya da en azından yeni bir yazı hemen okuyacaksın belki beş dakikanı ayırarak ama hayal kırıklığıyla geri dönüyorsun. İlginçtir,ısrarla tıklamaya da devam ediyorsun. Gerçekten sana bir özür borçluyum ve burda diliyorum: Özür dilerim okuyucu.Benim için manyak bir öneme sahip olmana rağmen seninle ilgilenemedim. Ama artık zamanımı yönetme konusunu ciddi biçimde ele alıp inşallah eskiye dönebileceğim.

Bu arada bir kaç not da düşeyim: Manga’yı çok severim ve yeni albümlerini almayı düşünüyordum ki bu sıralarda ev arkadaşım (adı nuri,benden bi yaş küçük,yağuşuklu,dinamik,rallilerde pilot olarak değil de sector olarak toz yutmuş, makine müh. adayı kişilik. numarasını isteyene verebiliriz. bunu söyledim diye artık bi gün yemeği bulaşıkları üstlenir diye umuyoruz. aksi takdirde bu bölüm silinecektir. =)) sağolsun bana albümün kapağını gösterdi. Ancak albümü satın alacağımı düşündüğü için değil,üzerindeki bir ayrıntı için. Albümün ismi bazılarınızın bildiği üzere Şehr-i Hüzün.Ama tesadüf eseri olsa gerek,bu Şehr-i Hüzün yazısı,sitemdeki Şehr-i Kasya yazısıyla neredeyse aynı şekilde yazılmış. Önce tabi biraz durakladım,ama sonra hoşuma gitti… Derken bir başka düşünceyle kaşlarım çatıldı: Aralarda “Lan Manga’nın albümünden font çalmışın,utanmasan ismini de o yapacakmışsın” gibi bir serzenişin,yeni okuyucudan gelebileceğini düşünerek,eski okuyucularımdan da güç alarak belirteyim ki:Albüm Nisan’da çıktı fakat sitem Eylül 2008′den beri aynı başlık fakat farklı arkaplan resimleriyle yayında. Yani olabilecek maksimum ihtimal (ki ben onun da olabileceğini sanmıyorum) düşündüğünün tam tersidir okuyucu.Aşağıda ikisinin de resmi var…

Üçüncüsü de,ben belki bir kasya yazarıyım ve belki sol tarafa bitli ile ilgili bağlantı tuşu da koydum ama sanırım hala bazı okuyucular,benim sadece kasya yazdığımı düşünüyor. Arkadaşlar,her insan kadar normal yazılarım da var fakat buradaki formatı bozmamak adına bitli’de paylaşıyorum bu yazılarımı. Hepinizi oraya da bekleriz… Soldaki sütundan ulaşacağınız linkte sadece benim yazılarım gözüküyor ama oradan sonra anasayfaya tıklarsanız asıl bitlilimon’a da ulaşabilirsiniz.Bu da bilginize… =)

Şimdi artık tiksindiren,gitgide yoğunlaşan ve gitmegide strese sokan sınav,ödev,bilmemne trafiğinde gıdım gıdım yol almaktayken,bir minik moral vesilesi Dünya Enerji Konseyi’nin ODTÜ’deki “2. gençlik enerji çalıştayı”na kabul edilmek oldu.Umarım okulumu layıkıyla temsil edebilirim.

Bu aralar ne yazık ki yazamayacağım çok kısa bir süre daha,ama sonra birikmiş tüm satırları kusmaktan mutluluk duyacağım. Zira içimde kaldıkça hazımsızlık yapıyorlar. =)

Ve burayı okuyan,benden vazgeçmeyen okuyucu… Bir kez daha söylüyorum: Seni seviyorum… =)

Not: Bu yazıyı yazdığım gün yayına veremedim fakat aynı gün içinde sevgili Kayra’nın ziyaretçi defterimdeki yorumunu görünce,keşke yayınlasaymışım dedim. Ama güzel bir tesadüf de olmadı değil… :)

Bazılarınızın bildiği üzere (benim de bu sene öğrendiğim) “blog ödülleri” isimli bir organizasyon varmış ve halk oylamasıyla kategorilerine göre ayrılmış bloglar yarışıyorlarmış. Tabi sitemin ekim 2008′de kurulduğunu düşününce “beni daha kim tanıyor biliyor,hatta bilenler bile oy atar mı ki” düşüncesiyle katılmakta tereddüt edip sonra da “en azından belki biri merak edip görür,sever. daha çok kişiye ulaşırım belki…” maksadıyla bu yarışmaya katıldım sonunda.

Şu anda oylama sürmekte ve isterseniz blogodulleri.com ‘a tıklayıp üye olarak, “Kültür-Sanat Blogları Kategorisi”ndeki Şehr-i Kasya’ya oy verebilirsiniz. Bilginize efenim… :)

Sevgili hazal baya bir zaman önce mimlemişti beni fakat teknik sorunlar yüzünden siteme ulaşamayınca konuya cevap da veremedim malesef. Aslında mimlere artık cevap vermiyorum demiştim ama kendisi bir kaç kez ısrar edince,kırmak istemedim açıkçası.

Efendim mimimizin konusu: “önümüzdeki 10 yıl içinde neler yapmak istersin?” Pek de planlı biri olmadığım söylenebilirse sadece isteklerimi yazsam yeterli sanırım. Sanırım gerçek olması zorunlu diye bir şart yok… :)

-Üçüncü kitabımı çıkartmış olmayı isterim… (E tabi ilk ikisi de bundan önce gelmiş olmalı bu 10 yıl içinde :)
-Gitar konusunda kendimi tatmin edecek düzeye ulaşmış olmak isterim
-Artık bir düzen kurmuş ve ailemin üstündeki yükü almış,hatta onlara yardım edecek düzeye ulaşmış olmayı isterim
-Yaptığım parça parça bestelerden artık bir 5-6 tane daha olsa şarkım olsun isterim(daha iki tanecik var :P)
-Bu 10 yıl bitmeden evlenirim de artık herhalde… :)
-Avrupa dediklerini de bir görsek fena olmaz hani… :P
-Bir de güzelinden bir arabam olsun yahu :)

Ya aslında zor bir mimmiş benim için. Zorluyorum da çıkmıyor. 10 yıl içinde neler istediğimi bırak,sene sonunda ne istediğimi bilmiyorum ben. Çok karambole yaşarım. Canım o an ne istiyorsa odur planım. Eğer yapabiliyorsam hemen işe koyulurum,yapamıyorsam açarım güzelinden bir müzik,yaparım kendime bir sandviç o arada,dönerim sonra bilgisayar başına ve izlerim filmimi,dizimi,oynarım oyunumu. Oturup kahır etcek halim yok ya! :)

Hayat ne zaman kolay biliyor musun okuyucu? Sadece kendin olduğun zaman… Ya da bedeninden çıkıp kendine bir baktığın,bakabildiğin zaman. Acı,tatlı,mutluluk,hüzün… Hepsi fiziksel aslında soyut gözükseler de… Hepsi fiziksel şartlara bağlı baksana. Para bulsan beleşten mutlu olursun,evin yansa beleşten mutsuzsun. Fani be… Valla bak… ;)

Gel senle güzelinden bişiler dinleyelim,neşemizi bulalım yahu…
Hadi bakalım,kal sağlıcakla…