Anahtar Parça: Loreena McKennitt- Night Ride Across the Caucasus

Hadi…
Uyan içimdeki…
Uyan,uyan hadi,
Kalkma vakti…

Kokusunu duydun mu kışın?
İliklerine sokuldu mu soğuk
Tatsız,zor gelen bir iş günü sabahında?
Neden işe gidiyorsun,
Neden okula gidiyorsun…
Hiç sordun mu kendine,
Sen ne istiyorsun!

Soramazsın,sorumlulukların var…
Kaçamazsın,zincirlerin var…
Özgür olamazsın,
Çünkü o dikenli tellerde
Senin kanın var…

Soğuk bir sabah dimi?
Lanet rüzgar küfür yemeye hazır…
Lanet edersin güneşsiz güne
Bir kuzey ülkesinde yaşamadığını
Fark etmeden bile…

Hadi,çok bile durdun,
Tak şu kualklıkları şimdi…
Gittiğin yol bu dünyada kalman için
Fazlasıyla “fazla”…
Bırak kendini Missy’nin ruhuna.
McKennit var ondan sonra.
Gözlerini açtığında çoktan varmış olacaksın
Küçük hücrene,büyük dünyana…
Dünya büyük dimi?
Dünya… Ah dünya…
Büyüklüğü hakkında hiç bir fikrin yok dimi?

Kırk bin kilometrelik çapı
Ezberden söylersin anında,
Ama bin kilometrenin ne demek olduğunu
Hatta bir kilometreyi bile ölçemezsin aslında.

Kabuğun,rollerin,sevdiklerin…
Hep bir şeyler var seni bağlayan…
Kaç git buralardan,rol yapıyorsun…
Kaç git buralardan,kendini mahvediyorsun.
Kaç git gün batımı seni bekliyor,
Kaç kalbinin attığı yere,
O seni bekliyor…

-Hey,iyi misin?
-Ha?
-Ohoo,çoktan uçmuş…
-Ha,iyiyim…
-Daha uyanamadın mı be
-Hey,tamam iyiyim ben.
-bla ve bla…
-Bıt ve bıt…

Ve hayat devam eder.
Rüzgar o deli saçmalıklarını
Her esisşinde çarpar yüzüne ve
Geçer gider geri dönmek için,
Gitmek için can attığı yere…

Oksijen basittir,
Miniktir ve girer çıkar her yere…
Ciğerlerine dolar,hücrelerine dolar,
DÖner dolaşır,
Birileriyle dalaşır,
Birilerine yapışır…
Ama şu var ki,
Herşey bitip şarkıdaki gibi
Can bedenden çekip gidince,
Ardında bir tek o kalır…

Oksijen kadar basit,
Oksijen kadar minik,
Oksijen kadar görünmez ve
Kendini göstermez olamazdın.
Bir iz bırakmaya çalıştın hep ama
Sadece işe yaramazdın…

Bırak izleri,sadece yaşa…
Gir,çık hayatlara,
Ama kal ayakta…
Kim bilir,
Bir oksijene yapışabilirsin belki sonunda…

Oksijen hayattır,
Oksijen ölümdür…
İnsan hayattır,
İnsan ölümdür,unutma…
İnsansın,unutma…
İnsansın…

Gel,çık gölgelerin içinden,
Uyandır buz tutmuş yüreğimi.

Kanıyor kalbim,
Nefeslerim suni.
Eriyor beynim,
Düşünceler fuzuli.
Düşler kirli,
Arzular sinsi,
Ruhum zanlı sanki,
Elleri kelepçeli.

Biri kitlemiş beni,
Anahtarın kulpu süzmüş denizleri.

Denizler,özgürlüğü verin bana geri.
Dışarısı tehlikelidir belki ama,
Burda kalırsam yok olurum öylece,
Bittiğinde tüm kum taneleri.

Beyaz bir tavşan dolanıyor çevremde.
Takip etmeliyim ve
Kara deliğe bırakmalıyım kendimi.

Bir çıkış olmalı,
Yenebilmeliyim soluduğum,dokunduğum,
Farkında bile olmadan tutunduğum tanecikleri.

Hissediyorum kendimi,
Biliyorum varlığımı,benliğimi,
Ama tespit edemiyorum yerini.

Beynimde olduğumu söylüyorlar,
Sinir hücrelerinin aklı olsa,
Çoktan isyan eder giderlerdi.
Başlarına buyruklar aslında,
Bilemiyorum bazen;
Ben mi onları yönetiyorum,
Yoksa onlar mı beni…

İki fosfat bozulmasıyla düş oluyorsa,
Fosfatlar akıllanmış görmeyeli…

Hissediyorum kendimi,
Biliyorum ne hissettiğimi…
Biliyorum “beyinsiz” de görebileceğimi.
Sesleniyorum kendime ama,
Getiremiyorum geri…

Gün gelip bulduğumda o “ben”i,
Özgür kalacağım,
Hatta uçabiliyorumdur bile belki…
Keder usulca uzaklaşırken yürekten,
Ben ufka erişebilirim eminim ki…

Gün biter,keder biter…
Geçer gider her şey…
Kim bilir belki,keder de gün de,
Tüm tanecikler de yok olup gitmiştir de,
İzliyorumdur sadece kendimi…

Anahtar Parça: The Council of Elrond-The Lord of the Rings Soundtrack

Sessizlik vardı önce…
Korkutacak kadar derin bir sessizlik…
Ve dipsiz,uçsuz,
Işığın bile yetişemediği,
Sonlu sonsuz bir karanlık…

Karanlığı yararak,
Önünü bile görmeden,
Bilinmeyenden kopma bir güçle
Kat etti yolu da,zamanı da…

Zaman dedikleri o giderken vardı,
Ama biraz daha hızlı olsa
Yok olacaktı…

Yıldızların yanından geçerken
Eğildi,büküldü saygıdan…
Sonra başı dik yoluna devam etti…

Yaklaştı samanların yoluna,
Yüceler meclisinin kapısına…
Uzaktan gördü de hedefini,
İçi hepten kaynadı…

Hızla geçerken Plüton’u,
Dünya artık görüş alanındaydı…
Yumuşak bir dokunuşla değdi atmos küresine de
Kükredi atmos sevinçle!
Tanışmış oldu böylece
Ses dedikleri harika nesneyle…

Bulutlar hafifçe aralandı…
Deldi geçti ışık hüzmesi onları…
Hızla indi gökyüzünden ve
Yöneldi apartmanlardan birine…

Camdan bakan bir çocuk vardı,
Buldu onu ve hücum etti aniden
Retinalarından içeriye…
Ulaştı evrenin sırlarından içeri,
Bir kaç sinir hücresi eşliğinde…

Sodyum ve potasyumlar domino taşlarıydı adeta
Ulaştılar karanlığın elinde
Beyin denilen çözümsüz nesneye…
Işık bunu ilk kez yapmıştı,
Nasıl yaptığını da anlamadı ama
İlk kez kendini göstermeden
Karanlıkla bir oldu ;
Karanlık sinirlerden,
Karanlık kafatasından,
Karanlık beyinden,
Kendisine aydınlık bir yer buldu…

İnsanoğlu onu anlamaya çalışıyordu hala…
“Olmuştur işte kendiliğinden” dedi anlamadığında…
Tasarımcının aklı evren olsa
Kum tanesi olamazdı akıllar ama
Hendeseyi bilip,görüp mühendisi inkâr etmek
Bize yakışırdı,yakışabilirdi anca…

Çocuk yıldıza baktı uzunca…
Yıldızın yıllar önceki haline baktığından gafil;
Işıktan,gözden,sinirden,beyinden gafil…
Sustu ve izledi güzelliği
Ağustos böceklerinin sazlarıyla…

Uyku geldi,okşadı çocuğun gözlerini…
Rüya zamanıydı,binbir rüya içinde…
Rüyalar diyarında uykuya daldı çocuk,
Yıldızları kovaladı düşlerinde…

Efsaneler,masallar ve zaman…
Armoni ve güzel kokular
Odaya doluştu uyku perileri eşliğinde.

Yıldız dedik kayan meteora,
O da tanrı sandı kendini,
Dilek tutturdu bizlere…
Dileğimiz yankılandı görünmeyenlerin zihninde;
Ne şöhretti,ne sonsuzluk ne de para!
Huzurdu dileğin adı;
Kaybetmişiz kendisini,
Toprağa vermişiz yüzyıllar önce…
Umudu takmışız peşine
Huzurun mezarını bulsun,
Diriltsin yine diye de,
Doğan güneş olmuş umudun yoldaşı;
Huzuru bulamadan,buldurmadan
Batmış hep nedense…

Anahtar Parça:Ana Johnson-Still

Güneş,nasıl da doğuyorsun her gün,
Ben seni hiç umursamazken
Sen nasıl usanmadan sızıyorsun gözlerime?

Ruhum,niye hiç usanmadan her sabah,
Her “rüyadan uyanMAmak” vaktinde
Geri dönüyorsun hep bedenime?

Gözlerim,nasıl bakıyorsunuz boğaza,
Güzelim şehre,umarsızca,acıtacağını bilebile…
Nasıl bakıyorsunuz yüreğimdeki “güzel” olmadan
Şehrin en güzel köşelerine?

Gitarım,nasıl vefalı olabiliyorsun böyle?
Dokunmadım ki günlerce sana,
Tozlar örttü bedenini,üşüdün kuytu köşelerde de,
Kaybetmedin tınından hiç bir şey,
Hala melodilerin dokunur yüreğime…

Çikolatam,nasıl tatlısın olabiliyorsun böyle?
Nasıl gülümsetirsin herkesi,
Seni sindireceklerini bile bile…
Bense eririm buzdan zırhımın içinde…
Güler yüzüm de,gülücük uğramaz gözlerime.
Ben beni güldürememişken,
Sana yetişmek sadece bir efsane…

Yıldızlar,ne kadar arsızsınız be!
Saatlerce gözlerinize baktım da,
Hep gülümseyip,göz kırptınız bir de…
Aşık ettiniz kendinize de
Gafil eyledim aklımı yok ediciliğinizden,
Aslında uzaktan güzeldiniz sadece…
Adem,adam ya da “edım” da böyledir,
Alınmayın üstünüze…

Bulutlar ne de benzersiniz yahu bize!
Bir gün pembesiniz,bir gün pamuk beyazı,
Ama kararır,kükrersiniz bize sinirlendiğinizde,
Bir de oturur ağlarsınız insanlığın haline…
Ağlar da eritirsiniz kendinizi,
Sırf biz yaşayabilelim diye…
Ne yaptık ki hakettik bunu bulut ahalisi?
Belki de biz haketmedik yağmurları,
Yeryüzünü kirlettik hep de,
İçiniz elvermedi,seferber oldunuz temizlemeye…

Ey kalbim,sen nasıl dayandın bu yollara?
Nasıl yaşadın bunca zaman ondan uzaklarda,
Koymaz mı be sana dört koca sene…
Ama umut değil mi yaşatan,
Umut değil mi ruhun karbonhidratı,
Bir de sevildiğini bilmek belki,
Bir de,hala seviyorum diyebilmek delicesine…

Karanlık,gel yorganım ol yine…
Gel ört beni de,zamanı alma içeriye.
Geçsin gitsin beni görmeden,
Ben kaybolmadan,kavuştursun beklediğim her şeye…
Beklediklerim boşuna mı?
Ölüm de mi var olasılık dahilinde?
Haklısın be karanlık,
Sen de haklısın…
Kader belliymiş de bilinmeyende,
Faydası yokmuş bilmeyince.
Bilsek daha mı güzeldi?
Tüm güzelliği yaratan
Güzel olsa bunu da verirdi heralde…

Kısa bir süre önce tanıştığım sevgili Erdal bana güzel bir hediye yollamış.Çok mutlu oldum ve hediyeyi de çok beğendim. Ben de ona bir hediye vereyim madem dedim.Ama sadece ona değil, Nilay’a,Kuzu’ya,Siminya’ya, Serzenişciye, Voodo’ya,teyyareye, çilekli aplama,ciiyuwww wuww’a,abraxasa,Melebek’e ve şuan unutmuş olma eşekliğini göstermiş olduğum tüm blogcu dostlara hediye ediyorum bunu,umarım beğenirsiniz… :)

Anahtar Parça:Badem-Kara Değil Mi? (yavaş uyarlama)

(diğer anahtar parçalar gibi bu da müzik kutumda mevcut ;))

Yırtık pırtık yelkeniyle,
Atar dost yüreği kendini
Limanımızın fukara ellerine.
Dert gemisini buralara demirler;
Bilir ki açıktır bu liman tanrı misfirlerine…
Tanrı misafiri dediysem yabancı değilsin a dost!
Dertlilere tanrı misafiri derim,
Çünkü Tanrı’dandır dertler bile.

Diller çözülür usulca,
Gecenin sessizliğinde
Çayımızın demi koyudur,
Dertler döküldükçe açılır rengi;
Tein bile bizi dinler
Alev çıtırtıları eşliğinde.
Sohbetimiz dolar taşar
Gece denilen hoş kadehte.

Salât ve nevm kıyas edilirken,
Biz daha nevmi tatmamışızdır,
Sohbet tatlı gelir gönüle…

Dostlar bize hoş gele,
Fedadır onlara gün de,gece de…
Bir gamzelik gülsen yeter be dostum,
Kâfidir paylaşılan onca gam yüküne…

Sarınca yürekleri hoş sohbetin alevi,
Âhlar çekilir anılar yâd edilince.
Sohbet biter,gece biter,
Hayatlar bile biter de,
Dostluklar sürüp gider
Yüreklerin şark köşesinde…

“Üzgünüm içimdeki…
Özgür kılamadım yine seni,
Üzgünüm…

Denedim,
Hayat bağladı önce iplerimi.
Hep dediler içimdeymiş güç ama,
Ben öyle bir şeyi hiç hissedemedim ki…

(üzgün bir gülücük düşer satıra…)

Yapma,kızma bana…
Ben yeterince kızıyorum zaten,
N’olur bir de sen başlama…

Ben bana yetiyorum fazlasıyla…
Hayır yetmiyorum…
Yalancıyım her zamanki gibi,
Başkasına değil yalanlarım,
Sadece bana,hep bana…

Yine ne zaman tuz buz oldun be yürek?
Ne zaman fırladı da
Yapıştı o keskin camlar suratına?
Yapma be yürek,
Gül biraz…
Gül eski günlerdeki gibi…

Boş sayfada yanıp sönüyor imleç.
Yine yalnız öznelerim,yine yalnız yüklemler…
Ziyaretime gelmemiş yine tümleç…

Yine “keşke”li cümleler aklıma düştü
Ve düşürdüm yine kelimeleri sayfaya,
Tüm sakarlığım,beceriksizliğimle…

Keşke beyaz bir tavşan olsa da takip etsem,
Gitsem düşsem deliğine.
Olmayan diyarı gezsem,
Olmayan diyarda yaşasam bilinmeyeni.
Bittiğinde hepsi,
Uyansam rüyamdan ve
Gülücük olsa yüzümde keşke…

Tıpkı eski günlerdeki gibi…
Ve bu laf da iyimserdir fazlasıyla,
Eski günler bundan çok daha iyiydi sanki.
Aklımın oyunu bu bana,
Ne dayaklar yedim oysa,
O günler hiç de güzel değildi.
Aklım unutturdu sadece kötü diye,
Keşke şu “gerçek” dediğimi de unutturabilse…

Nerdesin Alice,
Hadi al götür beni de…
Çağırın Tinkle’ı,
Peri tozu serpsin üzerimize.
Uçalım gidelim buralardan,
Buralardan uzakta olan her neresiyse…

Ah dünya bilerek mi yuvarlak oldun,
Dönelim diye aynı yere,
Her en uzağa gidişimizde…

Gece bitiyor bak,
Sabah olacak yine.
Kaynağı belli belirsiz bir umut,
Doğacak güneş denilen illetle…
Doğma be umut,doğma da
Üzme beni her boşa gidişinde…

Üzgünüm güneş,illet gibisin.
Üzgünüm hayat,en kötü rüyam sensin.
Üzgünüm umut,tavşan deliğimsin.
Üzgünüm “ben”,ne Peter’sın,ne de Alice’sin.

Üzgünüm içimdeki,
Ömrün hikayeymiş,
Masal olacak sanmıştın halbuki.
Üzgünüm içimdeki…
Özgür kılamam ben seni,
Üzgünüm…”

…

Bir tavşan geçti yoldan sessizce,
Bir Burak uykuya daldı sabahın serinliğinde…
Hayat “düş”tür demişlerdi,
Hayatı aramak için düştü şimdi
Uyku kıtasındaki “düşler ülkesi”ne…

Sormak istediği tek bir şey vardı,
Ama cevap zaten verilecekti…
“Nerdeyim?” demek istedi,
Nerde olduğunu er ya da geç öğrenecekti.
Umdum ki nerde olduğunu iyi bilsin,
Umdum ki ona gösterilecek olanı,
Ona verilen tüm yetiyle izlesin…
Umdum umudumun azlığından korkarak…

Ölümü bilmeyen,
Görünmeyenlerin hikayelerini dinlemeyen,
Korkunun ne olduğunu bilmeyen…
Bir minik bedenin ziyaretçisi…

Sustum…
Karanlık ve sessizlik için…
Unutulmak için sustum…
Melektim,saftım,
Işıktandı bedenim ama,
Onu karanlığına bırakıp sustum…
Hüküm böyleydi…
Hikmet benim limitimin ötesindeydi…

Karanlık…
Dinginlik…
İçten içe delirmişçesine bölünen,
Bölündükçe bölünen,
Kimi zaman hiç tanıyamayacağı bir elin
Parmak araları oluşsun diye intihar eden
Minik,minicik robotların
Mükemmelliğin teğetinde inşalarının,
Atom altı parçacıklara ulaşan nidalarının,
Ve bu harikalığı milyarıncı kez izleyen
“Karanlık ışıklar”ın
Kanatlarının uğultusunun ve…
Vücut gurultusunun senfonisinde…
İlk etki geldi…

Beyin denilen bağlantı istasyonundan
İlk sinyal,ilk reaksiyon
Bir tür titreşimdi…
Adına sonraları “ses” denilecekti…
Şimdi dünya ile ilgili ilk bilgi
Arşive çift halinde kaydedildi: “ses” ve “sessizlik”…
Daha “nice” bilecekleri de
Ondan milyarlarca kat “nice” bilemeyecekleri de çiftti…
Ama o,gün gelip en azından,bilmediklerinden bile,
Nice çiftlerin olduğunu öğrenecekti…

Aslında istasyona sinyaller ulaşıyordu,
Ancak hepsi aynıydı,değişmiyordu…
Değişmezlik içinden bilgi edinmek,
İnsanın çözemeyeceği,
Çözüme bir kum tanesi kadar yaklaşsa,
İstasyonu imha ettirecek bir gerçekti.

Sinyallerin değişkenliği arttı gitgide…
Işık geldi,tat geldi,soğuk ve sıcak geldi…
Gelenlerin en iyilerinden en kötüsü:
Acı geldi…
Üstelik “anne” de
O gelene dek acı çekmişti…

Bağlantı istasyonu artık hazırdı,
İşlevseldi…
Bilgi akışı hızlanarak artıyordu…
İstasyonda şartellerin az bir kısmı açıktı…
Kapalı olanların akıbeti,
Nasıl açılacağı ise…
Hani bilinmeyen dedik ya…
O kadim çembere ışık yılı mesafedeydi…
Öğrenilecekti belki…

İstasyonla bir çok veri gönderildi bilinmeyene,
Bir çok veri kaydedildi bilinmeyende.
Keşke hepsi doğru işlenebilselerdi…
Gelen ama nasıl geldiği bilinmeyen bir sinyal de vardı ki
“Zaman” ismi verilmiş bu sinyal girdaplardan daha çetin ve
Aklın sınırlarını çizen tebeşirin izinde,
Bir kadim sihirdi…
İnsanlık bu ilmi hep çözdüm diyecek,
Hiç çözemeyecekti…

Ve geçti…
Düştü saatte kum taneleri birer birer,
Kimi zaman çok yavaş,
Kimi zaman iki göz kırpış mesafesinde…

Ve Adem’in torunu döndü yine başa…
Kapanış sinyalleri geldi,
Sirenler çaldı,sustu birer birer…
Yine bilinmeyenle başbaşa…
Yine…

Karanlık…
Sessizlik…
Peki ya korku?
Evet,hem de çok…
Şaşkınlık,merak ve korku…
Hem de çok…

Ben geldim yine başına,
Sorum da geldi sessizliği bozmadan…
Sormak için de,cevaplamak için de,
Ses gereksizdi artık,
Ses kaldı tüm diğer ayrıntılar gibi,
Acizlikler aleminde…

Soranla sorulan yer değiştirdi:
-Neyin korkusu?
-Ölümün
-Başka?
-Görünmeyenlerin
-Peki çok mu korkarsın?
-Evet,çok korkarım…
-Sen daha önce de burdaydın,korkmazdın…
-Hatırlamıyorum…
-Hatırlıyorsun…
-Hatırlamıyorum…
-Hatırlıyorsun…
…
-Ha.. Hatırlıyorum…
-O zaman… Korkma…
Hala o kadar safsan korkma…
Hala o kadar masumsan korkma…
-Ama değilim…
-Yine de korkma…
Daha doğrusu,doğrusundan kork…
Korkacağın yalnız O’dur aslında…

Karanlık ışıklardan,bizlerden,
Heybetlilerden heybetlisi geldi…
Kapattı tüm şalterleri nefesiyle…
Kopmuştu “büyük kıyamet”
Nasreddin’in asırları aşan deyişiyle…
Dünya dediğin sinyal bulutuydu,
Yok oldu gitti iki şalter hareketiyle…