Anahtar Parça:Peyk-Uyku Ol!(En altta…)

Uykum var…
Çok uykum var…
Uyuyorum bak…
Uyuyorum sana…
Uyuyorum seni bulmaya…
Uyuyorum gidemeyeceğim,
Hiç hissedemeyeceğim yeri aramaya…

Uyuyorum sanal dediğin gerçeğime,
Uyuyorum rüya dediğin cennetime,
Uyuyorum kayıp dediğin zamana
Ve biliyorum,
Uymadım ben bu hayat denilen
Demir döküm kalıba…

Uykumsun sabahın köründeki,
Uykumsun alarmımı erteleten,
Uykumsun sıcacık ve masum,
Uykumsun ballı sütten sonra…

Bazen kâbusken gözlerimde,
Bazen en güzel rüya…
Bazen yaşlarken konuğum,
Bazen gamzeler yanağımda…
Ama…
“Bazen”le dolu hayatımda,
Tek “hergün”ümsün uykum…
Ya uykum sensin,
Ya da sen benim uykum…

Sekizinci uyuyan olasım var
Bilmediğim Kenan ilinde.
Ört üstümü hadi,
Kar yağmasın sonra…

Uykum var…
Çok uykum var…
Uyuyorum baksana…
Uyuyorum sana…
Uyuyorum ama sakın,
Sakın bensiz uyanma!

Yoksa kopar bağlantım bu hayata,
Sonsuza dek kalırım
Uyku perisinin lanetlenmiş kollarında…

Tatlı rüyalar uykum…
Bana da…

——————————————————————————–
Anahtar parça:

Bi de bu var anahtar parça sayılsın:

Anahtar Parça: Missy Higgins-Greed For Your Love

Karambole doğmuşum ben be dünya…
Onlarca hücreden biriymişim de
Karambolde yumurtayı bulmuşum…
Hem karambolmüş hayatım,
Hem de karam bolmuş…
Bense hepsinden uzakta,
Her şeyi unutturan yerde
Sessizce toprak olmuşum…

Karambole açılmış ortaymışım
Ne gol olmuşum ne korner,
“in”ler arasındaki
Yılmaz usanmaz “out”muşum…

Haykırmak gerekmişken zincirlerime,
Küfürler edip boşlatmam gerekirken
Tüm irinlerimi üzerlerine,
Bağlamışlar dilimi ahlâk dedikleriyle
Erimekmiş meğerse hepsi
Saniye saniye…
Bense bunu göremeyecek kadar
Sen de gerizekalı,
Sen de aptal,
Sen de …
De işte…
Onu bulamayacak kadar o’ymuşum…

Hiç bir şeyin en iyisi,
Saçma hayallerin fanatiği,
Karanlığımın efendisi,
Kararsızlığımın kölesi,
Acizliklerin gölgesi içinde
Kendime kuytucana bir yer bulmuşum..

Utanmamışım da vaktini
Kendimi anlatarak çalmışım.
Sonra biri kalkıp demiş de
Karambol yoktur diye,
Alnına karışım küçük gelmiş
Susmuş oturmuşum…

Aramışlar,yokmuşum…
Güvenmişler,fosmuşum,
Sevmişler,malmışım,
Çağırmışlar,tırsmışım…
Başımda lanet bir ağrıyla
Lanetlerin en güzelinde;
Hayatın göbeğinde,
İçimden bağıra bağıra
Kaybolmuşum…

Anahtar Parça:Ana Johnsson-We Are

Yine mi geldim buraya?
Yine mi lanet kafamın içindeyim?
Algılar durun artık,bu ne hücum?
Sizce ben cephede miyim?

Bu ne dünya kafamda?
Bu ne çelişki?
Baktığımda iyi bu insanlar,
Sözlerinde melekler…
Peki ya gerçek melekler?
Onların gözlerinde
Hangi pozisyonda bu cisimcikler?

Bir yanda savaş olur,
Diğer yanda Hadise tartışılır…
Bir yanda gariplikten ayakkabısız dolaşırlar,
Diğer yanda dolarlar havaya saçılır…
Sonra çıkar bu insanlar sokağa,
Aynı havayı solur,
Aynı toprağı koklar,
Aynı oksijeni yakar lanet olasılar da
Gün gelir insanlıktan bahis açılır…

Her bu bahiste maskeler takılır,
Şuursuz akıllar,telli bir vizyonda,
Fütursuzca,insan gibi görünmeye çalışır.

Onlar,insanlar aç yatarken
Gece kulüplerinde milyarlar harcayanlardır.
Bunu duyunca da
Utanmadan üste çıkmaya çalışanlardır.

Dur zihnim dur,
Dur kalbim…
Bu ne dünya kafamda?
Bu ne çelişki?

Bir yanda işçi çıkarırlar,
Diğer yanda yeni spor arabalar alırlar.
Birileri vardır ki çok şikayetçidir her şeyden,
Ama ancak çeneleri çalışır.
Günün sonunda onlar da
Uykularında çok rahattır…

Bırakın algılar peşimi…
Bırak vicdanım muhasebeyi…

Bu mu ulan gri?
Bu mu ulan terazi?

Bırakın algılar peşimi,
Bırak peşimi kalbim…
Bu zombi diyarında
Azınlıktayız ne yazık ki…

Yaşa ve öl adam gibi…
Ya da…
Biri kuyruğuna basıp anırtsın da
O zaman göreyim seni…
İntikam için kalkarsın da,
Topraktır yerin ancak tez elden…

Hayır dostum,hayır!
Ne rejimdir huzuru koruyan,
Ne ordular,ne de melekler…
Huzur varsa bir yerde azıcık bile olsa,
Vicdan vardır aromasında…

Dediler ki “bize ne”
Dediler ki “hadi canım”
Dediler ki “sen mi kurtarcan?”
Ve aynı densizler dediler ki
“Değişmez,uğraşma…”
“Öğrenilmiş çaresizlik” dedikleri
Tam da bu olsa gerek…

Dediler ki “kurtarıcı gelecekmiş”
Dediler ki “hiçmişiz…”
Dediler ki “yılan bin yıl yaşamalıymış”
Ve aynı densizler dediler ki:
“bunu benim atalarım söylemiş”

Dur,dur,dur…
Dur kalbim…
Bu ne dünya kafamda?
Bu ne çelişki?

Çelmek,çalmak,
Çelişmeye çalışmak
Çalışmaktan usanmak
Bilmez dünya…

Anca çelişmeye çalışır zaten,
Anca takışır,savaşır,ezer…
Birlikte yükselmek varken
O hep tek olup yenmeyi tercih eder…

Dur aklım,dur dilim
Dur ey uslanmaz kelâm!
Sus da bir sessizlik olsun,
Akamadı bekliyor zaman…
Dur da aksın yine yolunda,
Aksın senden benden,
Candan,yardan,
Rezillikten,cihandan habersiz…

Hey siz!
Zombiler!
Hepiniz ucubesiniz!

Fark edilmemiş bir eksik,bir dip not: Öğrenilmiş çaresizlik (Learned Helplessness);Martin Seligman’ın yaptığı deneyler sonucunda ortaya attığı bir teoridir.Genel olarak; “Rahatsız edici bir durum karşısında,bu durumu bertaraf edemeyeceğini düşünerek duruma tepkisiz kalmak,başa gelen kötü durumu önceki deneyimlere dayanarak bir şey yapmaksızın kabullenmek” şeklinde açıklanabilir. En azından bu benim teoriden anladığım şeydir. Hakkında detaylı bilgiye wikipedia(tıklayın) ve diğer kaynaklardan ulaşabilirsiniz.

Yine sarıldım tozlu arşivime ve İstanbul’a ilk geldiğim zamanlarda yazdığım bir kasya düştü elime… Buyrun efendim… :)

Anahtar Parça:Badem Doğ Güneş

İki dünya tatlısı yavru kedi
Uzanmış batan güneşin önünde
Sokulmuşlar birbirlerine
Yaprakları dans ettiren
O tatlı rüzgar eşliğinde
Dünyanın curcunasına inat
Yummuşlar gözlerini huzur içinde
“Gel bizi kucakla,sev” deseler de
Kıyamadım,bozamadım tatlı uykularını
Korudum onları kendimden,kendimce
Çok masum göründüklerindendi
Bu kahramanlık belki de…

Sevgiyi tadacakları son zamanlar
Bu “miniklik” günleriydi belki de
Büyüdüklerinde sevilmeyeceklerdi
Günahsız olsalar da,masum olsalar da
İnsanlardan yiyecekleri tekmeler
Ağır gelecekti küçük bedenlerine
Çok azı,fazla acı çekmeden ölecekti
Bu yüzden o an daha çok sevmeliydim
Kaptırmalıydım kendimi bu iki şirin şeye

Bir zamanlar onlar gibiydik biz de
Masumduk,kirlendik sessizce
Her yaşıtımızı kirli görür olduk bir de
Bize yirmi sene önce “çok tatlı” diyenler
Şüpheyle bakar oldular yüzümüze
Hadi biz bozulduk belki,kirlendik de
Kedilere nedendir bu öfke?
Acaba kendimizden mi biliyoruz herkesi?
Gizli çamurlar mı bulaşmış ellerimize?
Onları mı sürüyoruz dokunduğumuz her şeye?

Kim dürüst,kim temiz şu dünyada diyenler
Çamur sürmüyorlar mı sizce de her şeye,herkese?
Bize şüphe dolu gözlerle bakanlar
Aynaya nasıl bakıyorlar sizce?

Caddeden akan insanların yüzünde
Neden kalmamış hiç neşe?
Bu insanların hepsi mi mutsuz?
Yoksa bana mı öyle geliyor sadece?

Bakışlarında şüpheler çığlık atıyor
Güvenleri kalmamış kimseye
Bir zamanlar ölümden çok günahtan korkanların
Yaşadığı topraklar buralar değil sanki
Ya da o insanlar göçüp gitmişler
Bir başka gezegene…

Güvensizlik yüz kaslarımızı bozmuş
Gülemez olmuşuz herhalde
Ben yeniden keşfediyorum gülmeyi
Size de tavsiye ederim kesinlikle
Sihirli bir değnek gibi gülücükler
Huzur yayıyor kalplere
Hayatta her şey mutlu olalım,
Mutlu edelim insanarı diye
Ama tersten bakıyoruz ki hayata
Somurtuyoruz güzelliklere bile

O iki kedi masum kalacak gelecekte
Biz ise istemesek de kirleneceğiz
Ama kalacak değiliz ya hep öyle
Temizleniriz biz de
Yapıştırırırz kırıklarımızı,kırdıklarımızı
Elimizden geldiğince
Bir daha kırmamaya da söz veririrz
Sonra tutarız bu sözümüzü de

Karanlık bir odayken kalbimiz
Güneşe dönüşüverir saniyede
Gözlerimiz ışıldar o ışıkla
Çevremizdeki karanlık odaları da
Gömeriz belki tarihe böylece

Onlar istediğini desin
Biz iyiyiz,güzeliz,dürüstüz
Biz güneşleriz içimizde
Gözlerimiz umutla bakar
Bulutlara,yıldızlara,güneşe
Bırak da bilmesinler bizi,bize ne?
Demiş ya Yunus;
“Bizi bilmeyen ne bilsin?
Selam olsun bilenlere…”

Aç artık şu lanet telefonu,
Aç hadi,kafam bulanık!
Aç,acıktı içimdeki yine sana…
Aç,susadım hipnozuna…

Aç,lanet kafam bangır bangır,
Çığlıklarım yankılanıyor boşlukta…
Aç,koparıcam yoksa tellerimi,
Bozucam akortumu,kalmıycam…

Aç,aç da çal yine Pavlov’un zilini,
Kırılmasın zincirlerim,
Paslanmış zaten çoktan,
Kırılırsa tutamazsın beni buralarda…

Aç diyorum çaldı bin kere,
Operatöre sövdüm salaklığıma.
Aç… Açım diyorum anlasana!
Aç,işe yaramayacak yoksa
Şartellerim kapandıktan sonra…

Aç…
“Ulan” dedirtme işte bana…

Ya da…

Aç… ma…
Çoktan uçtu telefon zaten,
Arayacağınız kişiye ulaşılamayacak
Sadece şu anda değil,
Bundan sonra hiçbir anda.
Amerikalı’nın “Fuck” diye böğürdü sahneler,
Şimdi bir bir geçiyor gözümden,
Dublaj yapmakla meşgulüm onlara…

Açma artık o telefonu,
Ulaşılabilir olduğunu sezdirme bana bir daha!
Açma,çoktan yırttım sayfaları,
Toparlattırma bana…

Açma,her nerdeysen orda kal,
Gelme bu taraflara…
Asit damlatmıştın zincirime,
Kopuverdi sonunda.
Zilin de çalışmayacak artık,
Çünkü duyacak kadar yakın olmayacak
İnanan kulaklarım her halta…

Hipnoz bitti,
Bilinçaltı doldurdu oksijen tanklarını,
Daldı yeniden suyun altına…
Mantık koymuştum katanamın adına,
Sana bağlı tüm kablolarımı
Uçurverdi bir hamlede,
“Error” yazacak bağlanmaya çalıştığında…

-Biiiiiiiiiiiiiippppppppp…
-Tiz ve sürekli…

-Yoğun bakımda fişi çekilmiş gibi…
-Biiiiiiiiiiiiiiiiiiiip…

-Sonsuzda yankılanan küfür gibi…
-Biiiiiiiiiiiiiiip…

-Bip sesi gibi…
-Aradığınız kişiye şu anda ulaşılamıyor…
-Lütfen bip sesinden sonra mesaj bırakın…
-Bip!
-Alo,canım,baya bi çaldırmışsın duymadım.
-Mesajımı dinleyince mutlaka ara olur mu bitanem?
-Baayy!

Olur mu?
Biiiiiiiiiiiiiiiiiiippppppp…

Olur…

Nefes…

Ve fren biraz,biraz virgül…

Ve son bir çekimlik…

Nefes…

Ve tüm bu düşler aleminin…
Gerçek diye yalanladığımız adında,
Tek gerçeği hissediyorsam şu an,
Adı yalnızlık ki,
Cahilliğimdendir o da…

Cahil olmayan bilirdi yoksa,
Yalnız olmadık hiç,olamazdık,
Ol denildiğinden beri yalnız kalamadık,
Hep aynı kişi vardı çünkü
Yalnızlığın kadim tahtında…

Ben yalnızım şimdi,
Ben yalnızım ve
Cahilliğimdendir bu da…

“Uyan!”

Yavaşlattım bak zamanı,
Hadi dön geri,korkma!
Zulme gözünü yummayı
Hangi çakallar öğretti sana?

Hadi,geç değil daha!
Gençliğine ver,durdur kendini.
Dön ve dur zalimin karşısında.
Onların silahı mı var?
Dedelerinin silahı var mıydı süngüden başka,
Düşman sıcak metalleri yağdırırken
Gecenin uğursuz karanlığında…

Ölüm mü zor geldi sana?
Korkar mı oldun ölümden yoksa?
Seni niye gönderdiler ulan buraya?
Dünyayı sana mı vereceklerdi sonsuzda?
Yolcuydun,hancılığa mı göz diktin sonunda?

Ne zamandır kör etti dünya seni?
Ne zamandır unuttun ölümün elbet geleceğini?
Geçeceksin ille de o kapıdan,
Kurtaramaz kimse seni.

Madem var böyle bir kapı,
Madem geçeceksin ille de,
Adalet için,zulmü bitirmek için,
Koş üzerine,kır kapıyı.
Yiğit görsün unutmuş topraklar,
Saygı görsün ruhun
Kapının önünde de ardında da…

Ne oldu sana be ademoğlu;?
Yine düştün asırardan sonra.
Medeniyet bolluğunda,
Sindikçe sindin kabuğuna.
Körelttin ruhunu iyice,
Boşa atar oldu o
Göğsündeki etten parça.

Sen korkak yaratılmadın,
Korkularını kendin yarattın.
Korkun cehaletindendi,
Mürekkebi yalarken
Kendi gözüne kaçırdın.
Kararırken dünyan,
Sen yeni korkularına gebe kaldın.
Çok bildiğini sandın,
Tevazu gösterdin dışarıya
Ama kibrini içinde sakladın.
Bilseydin korkmazdın,
Dönüp kaçmazdın.
Tıkayıp çığlığa kulağını
Lanetimi kazanmazdın.

Zulme kapadığın gözün,
Çığlığa tıkadığın kulağın parçalansın.
Sen varsın diye boş bildi zalim meydanı,
Yardım ve yataklıktan
Birinci derece zanlısın!
Lanetim sarsın dört yanını,
Korkun yılan olup boynuna dolansın.
Boğulurken son nefeste,
Makdüllerinin sesleri kulağında çınlasın.

Yürü şimdi,
Normale döndürdüm zamanı…
Duymadın,görmedin bir şey…
Karanlığı hediye ediyorum sana…

Uyu!

Hayır,hayır!
Tekrar oku!
Daha derinden,sert ve tek düze…
Boşluk kadar soğuk,çağlayan kadar gür…
Binlerce çırpıda bile dudaktan çıkamazcasına:

Uyu!

Uyu!

Uyu!

Lanetimle …

Uyu!

…