Evet… Aslında baştan ne kadar süreceğini kestiremediğim,ama tutulunca (okuyucu tarafından değil,diğer kişiliklerim tarafından tutuldu :)) devam ettiğim bir yazı dizisiydi kahraman… Önce kasya şeklinde başladı,sonra nesirle devam etti.Bir bütünün birbirinden bağımsız parçaları her biri. Tıpkı romandan canlı yayının bölümlerinde olduğu gibi.  Ve şimdi işte “Kahraman”ın yazılmış tüm bölümleri,umarım hoşunuza gider…

Başlangıç

Bilgeyle Görüşme

Denizin Koynunda

Sabahın İlk Işıkları

Vampir Katili

Ölüm meleği

Ziyaret

Ve kaos gelir

Hem katil,hem makdül

Savaş Çığlığı

Gölgelerin içinde (1)

Gölgelerin içinde (2)

Hayat Örtülmüştü Şehirle

Hikaye başlar

Bölüm-2-Parça-1: Rüya

Anahtar Parça:Gökçe-Aradım Seni

Evvel zaman içinde…

Koştum geldim,hadi durma vur tokadı…
Saçtım geldim,hadi ama
Kır artık umudumu…
Koptum gittim,diplerdeyim,
Kanım fazla geldi,
Bak tam şurda,
Kes at “aort”umu…

Bir söz,bir bakış,
Kendime söylediğim yalanlara inanış,
Ve gözlerde bir tutam kararış…

Ne acı kalır, ne ses,
Ne sen kalırsın,ne nefes…
E zaten yoktu sensiz nefes…
Can bana,sen bana,
Ben de buralara fazla galiba…
Ya da eksiktim aslında…

E tabi,burası harikalar diyarı;
Aşkla bulursun kafayı…
Bir bulur,bir kaybedersin,
Bir vurur duvara,
Bir merhem sürersin…

E geldim işte,
Vurdur,buldur,
Kırdır kafayı…

Ah canım,kıyamazmış da,
Pek bi insancılmış.
Aşık adamı insan kılıfına
Ne güzel de sığdırmış.

Mantık yok,
Düşünce yok,
Acı yok,korku yok…
Nerde kaldı insanlık?
Seninki sadece
Kendini kandırmakmış.

Acıma,koruma,umursama…
İhtiyacım yok ki tüm bunlara.
Sil gözlerini gözümün önünden yeter.
Yapamaz mısın?
Sen de amma işe yaramazmışsın…

Neyse gittim,
Üzül emi…

Tüh,üzülmedi..

….

Şimdiki zaman içinde…

Salaktım…
Salaklığıma yanarım…
Meğer tek hatammışsın.

Mutluyum çatla emi…
…
Niye çatlıycaksan…
…
Bitti.
..

Geniş zaman içinde…

Dünya döner derler de,
İnsan dönmez sanki üstünde.
Dünya döner kendi ekseninde ama,
İnsan sanır;döner insanın çevresinde.
Herşeyi kendine biçer,
Herşeyi kendine bulur,
Herşeyi kendine arar,ister ve o an…

O an kör olur işte…
…

İnsan…
Ne manyak şeysin lan…

Yazar Notu: Hayır,müzik alakasız değil…

Resim kaynağı

Anahtar Parça: Loreena McKennitt- Night Ride Across the Caucasus

Hadi…
Uyan içimdeki…
Uyan,uyan hadi,
Kalkma vakti…

Kokusunu duydun mu kışın?
İliklerine sokuldu mu soğuk
Tatsız,zor gelen bir iş günü sabahında?
Neden işe gidiyorsun,
Neden okula gidiyorsun…
Hiç sordun mu kendine,
Sen ne istiyorsun!

Soramazsın,sorumlulukların var…
Kaçamazsın,zincirlerin var…
Özgür olamazsın,
Çünkü o dikenli tellerde
Senin kanın var…

Soğuk bir sabah dimi?
Lanet rüzgar küfür yemeye hazır…
Lanet edersin güneşsiz güne
Bir kuzey ülkesinde yaşamadığını
Fark etmeden bile…

Hadi,çok bile durdun,
Tak şu kualklıkları şimdi…
Gittiğin yol bu dünyada kalman için
Fazlasıyla “fazla”…
Bırak kendini Missy’nin ruhuna.
McKennit var ondan sonra.
Gözlerini açtığında çoktan varmış olacaksın
Küçük hücrene,büyük dünyana…
Dünya büyük dimi?
Dünya… Ah dünya…
Büyüklüğü hakkında hiç bir fikrin yok dimi?

Kırk bin kilometrelik çapı
Ezberden söylersin anında,
Ama bin kilometrenin ne demek olduğunu
Hatta bir kilometreyi bile ölçemezsin aslında.

Kabuğun,rollerin,sevdiklerin…
Hep bir şeyler var seni bağlayan…
Kaç git buralardan,rol yapıyorsun…
Kaç git buralardan,kendini mahvediyorsun.
Kaç git gün batımı seni bekliyor,
Kaç kalbinin attığı yere,
O seni bekliyor…

-Hey,iyi misin?
-Ha?
-Ohoo,çoktan uçmuş…
-Ha,iyiyim…
-Daha uyanamadın mı be
-Hey,tamam iyiyim ben.
-bla ve bla…
-Bıt ve bıt…

Ve hayat devam eder.
Rüzgar o deli saçmalıklarını
Her esisşinde çarpar yüzüne ve
Geçer gider geri dönmek için,
Gitmek için can attığı yere…

Oksijen basittir,
Miniktir ve girer çıkar her yere…
Ciğerlerine dolar,hücrelerine dolar,
DÖner dolaşır,
Birileriyle dalaşır,
Birilerine yapışır…
Ama şu var ki,
Herşey bitip şarkıdaki gibi
Can bedenden çekip gidince,
Ardında bir tek o kalır…

Oksijen kadar basit,
Oksijen kadar minik,
Oksijen kadar görünmez ve
Kendini göstermez olamazdın.
Bir iz bırakmaya çalıştın hep ama
Sadece işe yaramazdın…

Bırak izleri,sadece yaşa…
Gir,çık hayatlara,
Ama kal ayakta…
Kim bilir,
Bir oksijene yapışabilirsin belki sonunda…

Oksijen hayattır,
Oksijen ölümdür…
İnsan hayattır,
İnsan ölümdür,unutma…
İnsansın,unutma…
İnsansın…

Oturduk bir köşeye,
Seyre daldık adı yeni,
Sırrı kadim şehrimizi…

Sırlıydı tüm camlar,
Akse doydu da sonunda,
Görünür oldu perdesi.
Karanlıktı aydınlıklar,
Ulaşır oldu aklın gözlerine
Şirin foton tanesi…

Şimdi mutsuz olamam,
Şimdi ben onsuz kalamam…
Şimdi öğrenmem gereken o kadar çok ki
Ben birinde takılamam!

Zaman,bükül benimle!
Yıldız olayım,çekeyim seni de içime.
Sen akamazken,evren akıtsın tüm bilgisini
Ruhumun iliklerine.
Belki ancak o gün doyar,kapanır bu açlık,
Ve özgür kalırım ben de…

Hayata sanrı deyip,
Ölümden korkutan ne?
Her şey fani deyip,
Kaybettiğine üzdüren ne?
“Hemşerim,asıl memleket nire?” diyene,
Dünyayı memleket gösterip,
Öbür tarafa inanmak niye?
Öbür taraf varsa kesin,
İnandıysan yüreğinin derinlerinde,
Bu cana,mala üzülmek niye?

Feylesof değilim,
Bıraktım gitti aklımda tuttuklarımı…
İzlemeye devam ettim sadece…
Karıştım kalabalığına şehrimin,
Canlılığın akışında kayboldum öylece…

Bir akşam geldi,
Yıldızları izledim şehrimin hiç göstermediği.
Bir akşam geldi,
Işıkları söndü,ay ışığı vurdu şehrime…
O gün tüm insan yapıları görünmez oldu
Ve ben kaldım mükemmel tasarımın sahnesinde.

Ağustos böceğiydi ötenler,
Bir yaz günüydü…
Yağmurdu o düşenler,
Şimdi mevsim güzdü…
Beyaza boyandı şehrim karla
Ve eridi karlar,
Yeşiller çıktı meydana…

Hepsini gördüm ben,
Hepsini içtim ben,
Dünyaya doydum ben ve
Çağırayım Azrail’i derken,
O çoktan gelmiş meğerse,
Biliyormuş benden başka herkes,
Bir ben cahil kalmışım nedense…

Acı geldiğinde sanrı dedim,
Mutluluğu gerçek bildim.
Bir şehir üfledim tozlara,
Kumlardan ördüm surlarını…
Biliyorum gelecekti deniz dalgası
Surlarımı hışımla yıkmaya ama…
Gelene kadar zaman
Yetecekti bu kez bana.

Anahtar Parça: Manga-Üryan Geldim

Beni bende bulmadım!
Bedenden birden ayrı kaldım.
Şu çekilmez zaman sıcağında
Kardan bir adammışım;
Eridim su oldum, buhar oldum,
Kahır oldum, uçtum gittim,
Yağmur oldum düştüm bedene de
Sonsuzda değil, sondaydım…

Bir gece lazımmış bana,
Bir kırılma şu ışıyan ruhuma…
Bir uyanış lazımmış uykuma,
Dozu çoktan aşmışım rüyalarda.

Tam dedim uyandım,
Tam dedim artık bitti,
Eskiye döndüm sabahla,
Uyandığımda dalmıştım çoktan
O lanetli kadim uykuma…

Her şey tam olacaktı ya,
Bir anda hepten yarım kaldım.
Tam dediğim sıfırmış,
Kalanım da ondan biraz fazla…

Çok gerçek be bu dünya,
Çok tatlı kısacık zevkleri…
Çok zor ölümle yaşamak koyun koyuna.
Akıl da sevmez ki zoru, kaçar kolaya.
Aynada ölüm fermanı da,
Aynadan bile kaçar,
Görmez aklım onu da…

Bir düş doğmuş dolunayla,
Bir hafiflik bürümüş ayaklarımı.
Göğsümde biriken bir nefesmiş,
Ramak kalmış zincirlerimden kopmaya…

Bir anlıkmış yıllar,
Biliyordum…
Fedakârlıkmış götürülecek tek yüküm,
Bunu anca gördüm…
Benim kırk yılım vardı daha?!
Ne ara gömüldüm?
Daha dilenecek aflarım vardı!
Alev alevken söndüm.
Şehadet demişlerdi son nefesin hakkı;
Bense yarısında öldüm…

Anahtar Parça: Umut Kaya-Ver O Gözlerinden Birini(En altta)

Ah be ayna,
Yüzüm,gözüm tamam ama,
Keşke dolu gözüken tenimin
Altlarını da anlatsan bana…

Bilmiyorum nerden bu boşluk,
Bilmiyorum nedir bu “mutluluk”suzluk,
Nasıl giderilir bu susuzluk…

Yanımda olsa sevgili,
Sarılsam,dokunsam,
Sıcaklığında bir köşeye kıvrılsam,
Bir şarkı mırıldansam,
Sonra da hafifce mışıldasam…
Yeter mi ki boşluğumu doldurmaya?

Neden gelesi var bu yaşların?
Neden gidesim var buraladan?
Bir şeyler oldu bana be ayna,
Çöktüm de farketmedim galiba…

Şehrim kaysın ayaklarımın altında,
Aklım inlesin gezindiği semalarda,
Ruhum sıkıca tutunsun sevgilinin kalbine de
Biri çeksin alsın boşluğumu,
Koysun umudu her köşe bucağıma…

Yumruğum hafifçe süzülüyor bak,
Değdiği anda tuzla buzsun ayna!
Evet,garezim sana…
Evet,garezim yansıttığın adama!
Bırak artık,yansıtma!
Çarpsın ışıklar üzerime de
Yansımasın gerisin geriye bir daha bana!

Yazasım da yok artık,
Kanasım da yok “telkin maskeli”
Saçma yalanlarıma…
Ve…

Bum!

Paramparçasın…

Bir kaç yara bandı,
Bedenimi kaldıracak bir rüzgar,
Ruhumu avutacak bir şarkı,
Bir kibrit,bir bidon da benzin
Gerek şimdi bana…

Anahtar Parça:Peyk-Uyku Ol!(En altta…)

Uykum var…
Çok uykum var…
Uyuyorum bak…
Uyuyorum sana…
Uyuyorum seni bulmaya…
Uyuyorum gidemeyeceğim,
Hiç hissedemeyeceğim yeri aramaya…

Uyuyorum sanal dediğin gerçeğime,
Uyuyorum rüya dediğin cennetime,
Uyuyorum kayıp dediğin zamana
Ve biliyorum,
Uymadım ben bu hayat denilen
Demir döküm kalıba…

Uykumsun sabahın köründeki,
Uykumsun alarmımı erteleten,
Uykumsun sıcacık ve masum,
Uykumsun ballı sütten sonra…

Bazen kâbusken gözlerimde,
Bazen en güzel rüya…
Bazen yaşlarken konuğum,
Bazen gamzeler yanağımda…
Ama…
“Bazen”le dolu hayatımda,
Tek “hergün”ümsün uykum…
Ya uykum sensin,
Ya da sen benim uykum…

Sekizinci uyuyan olasım var
Bilmediğim Kenan ilinde.
Ört üstümü hadi,
Kar yağmasın sonra…

Uykum var…
Çok uykum var…
Uyuyorum baksana…
Uyuyorum sana…
Uyuyorum ama sakın,
Sakın bensiz uyanma!

Yoksa kopar bağlantım bu hayata,
Sonsuza dek kalırım
Uyku perisinin lanetlenmiş kollarında…

Tatlı rüyalar uykum…
Bana da…

——————————————————————————–
Anahtar parça:

Bi de bu var anahtar parça sayılsın: