Anahtar Parça: Manga-Üryan Geldim

Beni bende bulmadım!
Bedenden birden ayrı kaldım.
Şu çekilmez zaman sıcağında
Kardan bir adammışım;
Eridim su oldum, buhar oldum,
Kahır oldum, uçtum gittim,
Yağmur oldum düştüm bedene de
Sonsuzda değil, sondaydım…

Bir gece lazımmış bana,
Bir kırılma şu ışıyan ruhuma…
Bir uyanış lazımmış uykuma,
Dozu çoktan aşmışım rüyalarda.

Tam dedim uyandım,
Tam dedim artık bitti,
Eskiye döndüm sabahla,
Uyandığımda dalmıştım çoktan
O lanetli kadim uykuma…

Her şey tam olacaktı ya,
Bir anda hepten yarım kaldım.
Tam dediğim sıfırmış,
Kalanım da ondan biraz fazla…

Çok gerçek be bu dünya,
Çok tatlı kısacık zevkleri…
Çok zor ölümle yaşamak koyun koyuna.
Akıl da sevmez ki zoru, kaçar kolaya.
Aynada ölüm fermanı da,
Aynadan bile kaçar,
Görmez aklım onu da…

Bir düş doğmuş dolunayla,
Bir hafiflik bürümüş ayaklarımı.
Göğsümde biriken bir nefesmiş,
Ramak kalmış zincirlerimden kopmaya…

Bir anlıkmış yıllar,
Biliyordum…
Fedakârlıkmış götürülecek tek yüküm,
Bunu anca gördüm…
Benim kırk yılım vardı daha?!
Ne ara gömüldüm?
Daha dilenecek aflarım vardı!
Alev alevken söndüm.
Şehadet demişlerdi son nefesin hakkı;
Bense yarısında öldüm…

Onurlu bir kralın düşüşü gibi…

Bildiğim tüm trajik sonların

Yegâne arka plan resmi.

Film biterse gün batımında biter,

Kahraman ölürse gün batımına karşı ölür.

Görülesi son güzellik budur belki.

Güzellik denilen şeyin hayallerde

Sanırım gün batımıdır tasviri…

Göğün rengarenk hali…

Uçsuz gözüken gökyüzünün

Pembeli,morlu,turunculu

Rüyalardan,harikalar diyarından

Gerçek olmayandan fırlamışçasına

Derinlere seslenişi…

Sevgilinin veda öpücüğü gibi,

Yumuşak,tatlı…

Ölüm gibidir bitmesi…

Her güzel şeyin kaderi bitmek mi?

Bak yıldızlara,onlar söner mi?

Bak güne,geceye karışır gider mi?

Sevdiğim güzel,gün gelip ölecek mi?

O zaman ben niye yaşıyorum ki?

Yaşam dediğin güzeli sevmek,

Yaşam dediğin kötüyü yok etmek,

Yaşam dediğin bir hayal peşinde,

Dünyanın öbür ucuna gitmek…

Yaşam dediğin ünlü olmak,

Güçlü olmak,dünyayı fethetmek…

Yaşam dediğin…

Hırstan ibaret sanki.

Madem bitecek bir gün,

Niye her seferinde aşık oluyorum ki?

Ölüm yaşamın kuralıyken,

Ruhum neden haykırıyor yaşamı

Hiç ölmeyecekmiş gibi?

Ruhum tutsak ölümsüzlükte,

Zincirlenmiş dünyaya sanki.

Ab-ı hayat bulsam Hızır gibi,

İçer miydim,ruhum izin verir miydi?

Tüm güzelliklerin bitişini izlemek,

Çok mu güzel bir şey sanki?

Babil’in bahçeleri bile

Yerin dibine gömülmedi mi?

Sonsuzluğa yazılan parşömenler,

Cengiz’in ayağında ezilip

İki nehrin suyunda eirmedi mi?

Koskoca Attila’sı Süleyman’ı,Fatih’i

Daha da yüceleri,niceleri…

Hatta peygamber bile ölmedi mi?

Hayat gün batımı gibi…

Saf,doğal,tek içimlik

Bir bardak serin su gibi…

Yağmur dinene kadar süren koku gibi…

Yağmur diner,

Su biter,

Gün batar,

Hayat uçar gider

Biter saatimdeki kum taneleri.

Bak gördün mü,

Söz de bitti…

Hadi gel Azrail,

Güzelken her şey

Gel götür beni.

Bitişlerini izlemektense,

Biterim daha iyi.

Aslında seni çağırdığıma göre Azrail,

Bitişin olmadığını biliyorumdur değil mi?

O zaman düzeltelim bunu;

Yeni bir sayfa diyelim hayatta.

O yeni sayfa da güzelliklere açılsın,

Hak edelim biz yeter ki…

Unufak olduğunda,
Bırakıyor parçalar kendini rüzgara…
Karlı dağların ardından vadiye ulaşırken rüzgar,
Küllerden birazı çarpıyor,
Kuru otlar arasında dikilen çocuğa…

Kar yağmıyor,hava ılığa hasret,
Sadece donmuş,ölü gri otlar ve
Bu garip çocuk var manzarada.
Güneş yalandan vuruyor,
Göğün mavisi bile ölü,
Dönmüş karanlık bir beyaza.

Çocuk yalın ayak ve üşüyor,
Sıcak yok,sığınak yok…
Tek görünense dağlar,
Çok çok uzaklarda…

Çocuk şuursuzca izlerken bu donuk çölü,
Kulakları düşmek üzere soğuk rüzgarla.
Yere çöküyor çocuk,kıvrılıyor yavaşça.
Titriyor,işlevsizleşiyor bedeni,
Gözlerini kapıyor sıkıca.

Neden burda,nasıl geldi?
Bu soruların yeri değildir oysa,
Azrail gibi heybetli biri
Nefesini hissttirmişse boynuna.
Sorular giremezken menzile,
Ölüm çoktan sızmış aklın fısıltılarına.

Sarılıyor kendine çaresizce çocuk,
Ve ağlıyor soğuğun koynunda…

Tam bıraktığı anda kendini,
Hissizleştiğinde tam…
Sokağın gürültüsünü kesen camın kapanışı gibi,
Sessizleşiyor ortalık…
Soğuk yok oluyor o an,
Sıcak vurmaya başlıyor tüm vücuduna.
Sanki soğuk duşun altından,
Sıcak duşa geçti bir anda.
Şaşırıp gözlerini açıyor çocuk;
Şimdi bir çölün ortasında.

Sıcak öyle yoğun ki,
Terden sırılsıklam oluyor bir kaç dakikada.
Kalkıyor,yürümeye çalışıyor,
Susuzluk çektiğini anlıyor o anda.
Düşünemiyor artık,aklı almıyor,çalışmıyor,
Uçmuş gitmiş kendini içinde sandığı karanlık tasın,
Uçsuz,çıkışsız labirentleri arasında…

Susuzluk ve sıcak boğuyor artık,
Dili yapıştı neredeyse damağına.
Düşüyor çocuk istemsizce,
Taş ve kumdan bir cehennemin,
Sert,sıcak,acımasız kollarına…

Başını yere vurmanın acısıyla
Açılıyor gözleri birden,Kalkıyor ayağa.
Evindeymiş meğer,yatağındaymış.
Ailesi de yanıbaşında…
Tanıdık yüzler de orda.
Ve çıldırmanın reddesindeki akılda,
Telleri zorlayan bir ezgi oluyor adeta,
Okunan Kur’an ayetleri odada.

Sıçrıyor çocuk yerinden,
Havalanıyor sanki,evet havalanıyor yavaşça…
Yaklaşırken tavana,duyulmuyor çığlıkları,
Herkesin gözü hala
Cansızca yatağında yatan bedeninde hala.

“Hayıırr!” didasının yarısında,
Uyanıyor çocuk yatağında…

Oda karanlık,ten tuzlu suyun istilasında.
Bakışlar faltaşından,
Nefes ve kalp yüksek tempoda.

Üstü açıkmış,susamış bir de…
Bir kolu da boşluktaymış,düşecekmiş neredeyse.
Çözüyor kâbusun nedenini böylece,
Siliyor yüzünü ve giriyor tekrar yatağına.
Tek cümle kalıyor geceden:
“Kâbusmuş sadece,iyi örtünmeliyim bir daha…”

Çocuk dalarken yeniden uykuya,
Ruhu bir kez daha ayrılıyor fiyaskoyla.
“Nasıl görmezsin?” diyor,
“Nasıl hissetmezsin!”
Bilmiyorsun,düşünmüyorsun,
Bari beni dinleseydin,
Gösterdiğimi görseydin…”

Çocuk yaşadığını sansa da
Ölüyor her uykuya dalışında,
Ve yeniden can buluyor sabahla.
Ölüm ona hep hatırlatılsa da
O umursamıyor,düşünmüyor,unutuyor.
Ölmekten korkuyor ölümün kucağında?
Nedeni ne peki?
Bu konu da hep nadasta.

Hayatlar doğuyor,güneş doğuyor,
Hayatlar bitiyor,
Güneş bile ölüyor zamanla.
Evrenin kuralı bu,böyle konmuş:
Yaşam değil,ölüm ana tema.
Karamsar mı gördün beni?
Hiç de değil,iyimserim hatta!
Ölüm olmasa,
Hayat çekilmezdi aslında…