Oturduk bir köşeye,
Seyre daldık adı yeni,
Sırrı kadim şehrimizi…

Sırlıydı tüm camlar,
Akse doydu da sonunda,
Görünür oldu perdesi.
Karanlıktı aydınlıklar,
Ulaşır oldu aklın gözlerine
Şirin foton tanesi…

Şimdi mutsuz olamam,
Şimdi ben onsuz kalamam…
Şimdi öğrenmem gereken o kadar çok ki
Ben birinde takılamam!

Zaman,bükül benimle!
Yıldız olayım,çekeyim seni de içime.
Sen akamazken,evren akıtsın tüm bilgisini
Ruhumun iliklerine.
Belki ancak o gün doyar,kapanır bu açlık,
Ve özgür kalırım ben de…

Hayata sanrı deyip,
Ölümden korkutan ne?
Her şey fani deyip,
Kaybettiğine üzdüren ne?
“Hemşerim,asıl memleket nire?” diyene,
Dünyayı memleket gösterip,
Öbür tarafa inanmak niye?
Öbür taraf varsa kesin,
İnandıysan yüreğinin derinlerinde,
Bu cana,mala üzülmek niye?

Feylesof değilim,
Bıraktım gitti aklımda tuttuklarımı…
İzlemeye devam ettim sadece…
Karıştım kalabalığına şehrimin,
Canlılığın akışında kayboldum öylece…

Bir akşam geldi,
Yıldızları izledim şehrimin hiç göstermediği.
Bir akşam geldi,
Işıkları söndü,ay ışığı vurdu şehrime…
O gün tüm insan yapıları görünmez oldu
Ve ben kaldım mükemmel tasarımın sahnesinde.

Ağustos böceğiydi ötenler,
Bir yaz günüydü…
Yağmurdu o düşenler,
Şimdi mevsim güzdü…
Beyaza boyandı şehrim karla
Ve eridi karlar,
Yeşiller çıktı meydana…

Hepsini gördüm ben,
Hepsini içtim ben,
Dünyaya doydum ben ve
Çağırayım Azrail’i derken,
O çoktan gelmiş meğerse,
Biliyormuş benden başka herkes,
Bir ben cahil kalmışım nedense…

Acı geldiğinde sanrı dedim,
Mutluluğu gerçek bildim.
Bir şehir üfledim tozlara,
Kumlardan ördüm surlarını…
Biliyorum gelecekti deniz dalgası
Surlarımı hışımla yıkmaya ama…
Gelene kadar zaman
Yetecekti bu kez bana.

Anahtar Parça:James Horner-Hoist The Colours

Karanlık düşmüş köprünün üzerine
Bir kadın çökmüş betonun soğuk nefesine
Kurumuş çatlamış ellerinde
Üç kuruşa satacağı mendillerle

Yalvaran gözleri nemi çoktan unutmuş
Zaman karanlık bir okyanusmuş
Fırtınasızken bile onu korkutmuş
İçine çekmiş hep boğmuş da boğmuş
Her geçen günün sonunda
Ciğerleri daha çok suyla dolmuş

Dalgalar çakıl dolu sahiline vurmuş
Vurdukça çakıllar ufalanmış,kum olmuş
Kumlar rüzgarla savrulmuş
Gafillerin,cahil alimlerin gözlerine dolmuş

Gölgelerin misafiri bu gece çok yorulmuş
Uzanmış soğuğun ellerine
Azrail’in fısıltısı ninni olmuş gecesine
Bu göğsüne biriken son damla hayatmış
O da uçup gitmiş meleklerle

Kadın kaparken gözlerini
Yağmur başlamış şehirde
Onun için göz yaşı döken
Bulutlar olmuş sadece

Gölgeler nicelerini konuk etmiş
Yine aynı köprüde,
Aynı soğuk nefesle
Hayatları da bir nefesmiş
Nefesler de nefse nâzır
Yitip gitmişler sessizce…

Buğulanmış şehrim sessizce
Gökyüzüne değen anlamsız betonlar
Silinivermişler manzaramdan
Gri fırça darbeleriyle
Modern Don Kişot’lar uykuya dalmış
Doğanın bu kadim büyüsüyle

Caddelerde dolaşan,somurtan yüzler
O uzun burunlu,bol atıklı endüstri kaleleri
Görmek istemediğim her şey silinmiş tablomdan
Bu soğuk,bulutsu perdeyle.
Ne rezidansında şampanyasını yudumlayanlar
Ne de arka sokaklarda çürüyen bedenler var şimdi
Bu betona boğulmuş şehrimde

Sis çökmüş bugün şehrime
Dağıldığında yeni bir şehir bırakacakmış geriye
Sisin uzanıp gittiği yerler
Asırlarca geriye dönecekmiş birden bire
Götürecekmiş bu sis bizi,
Hayatın alınan her nefeste hissedildiği,
Doğanın göğsünde yaşanan günlere
Bu gizemli bir yolculukmuş
Bilgelerin,kahramanların zamanına
Zamanın geçmişe gömülmüş zirvesine

Sis doğayı getirmiş gittiği yere
Kartalın keskin çığlığı kulağıma çalınmış
Kurdun uluyuşu ,çağlayanın gür sesi eşliğinde
Bir neşeli şarkı duyulmuş şehirden
Şenlik varmış bugün orda belki de
Hayat dolu yürekler neşeyle eğlenirken
Hayat kazımış kendini tarihin derinlerine…

Bilgeler bilgeymiş,
Kahramanlar gerçekmiş,
Aşk,vefa ,bağlılık,sadakat
Ve daha nice erdemler yatarmış gönüllerde
Hikayeleri öyle güzelmiş ki
Kazınmış şarkılara,masallara,şiirlere
Bir hatip varmış ateşin başında
Çevresindekiler onu dinlermiş hayretle
O anlatmış duyduklarını,bildiklerini
Gerçekler efsaneleşmiş dilden dile…

İnsanlar sokulmuşken huzurun gölgesine
Hayat değişmiş birden…
Kılıçlar parıldamış şehirde
Barutun keskin kokusu yayılmış
Bulutsuz,masmavi gökyüzünde
Doğan güneş ölüm getirmiş bu kez
“İnsanlık” yenilmiş yine,hayvani nefse
Bir avuç toprakmış,altınmış katlin sebebi
Buymuş cana kıydıracak kıymette olan
Buymuş katil olarak ölmeyi reva gördüren kendine…

Kana doymuş toprak,
Batan güneşin kızıllığı içinde
Yanarken o güzel şehir
Aydınlanmış alevlerle,uğursuz gece
Lanetli,kara bir duman
Bir de meleklerle uçuşan ruhlar kalmış
O cıvıldayan şehirden geriye…

Sis dağılırken şehrimden
Her şey yavaşça dönmüş “şimdi”ye
Perinin sihri sona ermiş
Bir camdan ayakkabı kalmış geriye…

Şehrim ışıl ışıl olmuş geceyle
Hala soğuk,hala mutsuz
Bu pahalı,şaşalı tuvaletin içinde
Asık yüzü ortaya çıkmış
İçimi karartır olmuş yine
Ezgi bitmiş,esin bitmiş,söz bitmiş
Rüya bitmiş, sis şehrimden gidince…

Anahtar Parça:A Gift of a Whistle-Braveheart Theme

Karanlık vardı önce…
Bir nokta göründü uzaklardan…
Hızla yaklaştı,dağıldı,
Yayıldı karanlığın sonsuzluğuna.
Parçacıklar soğurken zamanla,
Küllerinden mavi gözlü bir bebek doğdu,
Dünya koyacaklardı adına…

O zamandan belliydi akıbetimiz,
O zaman yanmıştık aslında biz,
Yanmaya gelmiştik dünyaya.

Biz hep kötü bildik yangını.
Ama belki yanmak gerekti
Uzanmak için ruhlarımıza.

Yanıyor dünya,yanıyor güneş,
Yanıyor aşıklar göğün altında.
Yanıyor günahlar bilinmeyende,
Yanıyor yürekler gidenlerin ardında.

İs kokuyor şehrim,
İs kokuyor hep dünya…
Bıraktık kendimizi yangınlara.
Küllerimiz savrulurken rüzgarla,
Biz suyu arıyorduk hala.

Suyu bulamadık belki ama,
Bağışıklık kazandık yangınlara.
Bundandır ki yandıkça söndük,
Söndükçe yandık,
Ateşledik fitilimizi yeniden,
Tüm aşklarımızdan sonra…

Hızla,ama yumuşak bir dokunuşla,

Ayırdı saç tellerini,

Kaldırdı,savurdu havaya…

Gözlerini kapamıştı kız huzurla.

Uzun,düz saçlar dalgalanıyordu,

Huzur adına dikilmiş bir bayrak edasıyla.

Deniz…

Vurmaktan hiç yorulmamıştı kayalara,

Dövülmekten yılmamıştı hiç kayalar da.

Hep kucakladılar denizi,

Sert,güven dolu kollarıyla.

Dalgalar kayalara çarptı,

Minik damlacıklar rüzgarın koynunda,

Ulaştılar kızın tatlı gülümsemesinin

Özüne,dudaklarına…

Tuzun hafif buruk tadı,

Hiç de ekşitmemişti kızın yüzünü,

Mutluydu o burda…

Mutluydu zamanın durduğu o kısacık anda…

Yağmur…

Hiç istendiğinde yetişemezdi imdada

Ama o da özlemişti belki kızı,

Yakalamışken dokunmak istedi belki ona.

Belki de her isteyene yetişemediğinden

Gelemiyordu her istediğimizde yanımıza.

Ama şimdi yağmak için doğru andı,

Ne sağanak,ne fırtına…

Yavaş ve tadını çıkara çıkara,

Yağmalıydı denizin,

Deniz gibi bir güzelin,

Denizi kucaklayan kayaların,

Ve hepsine şahit olan toprağın

Suya aç dudaklarına…

Evet,deniz bile açtır suya,

Kurur,yok olur gider yağmurlar olmasa…

Zaman…

Kim bilir kimleri aldı götürdü,

Kimleri inandırdı,kandırdı çokluğuna da,

Bitiverdi hep beklenmedik anlarda.

Durmaz,akar gider derlerdi,

Akmıyor işte,akamıyor baksana.

Bozamıyor o bile bu güzel anı,

Kıyamıyor kızın saf,

Kıyılamaz mutluluğuna…

Hayat…

Her dakika yakamızda,

Çoğu anları da bize dar etmede

Birincidir aslında açık ara…

Şimdi ise uslu bir kedi gibi,

Tatlı tatlı izliyor,

Pençe atmıyor hiç manzaraya.

Kız rüzgarın uğultusunu dinliyor,

Dalgaların çarpışını hissediyor.

Damlalar değerken güzel yüzüne,

Denizin kokusunu içine çekiyor,

Huzuru yudumluyor yavaşça.

Derken güçlü bir korna,

Ardından da fırlayan su zerreleri

Eşlik edip çamura,yapışıyor paçalarına.

Az önceki uzun,beyaz elbisenin yerini,

Spor giyim almış şimdiki zamanda.

Çıkarıyor kız kulaklığını,

Eğiliyor paçalarını siliyor…

Eser de kalmıyor az önceki huzurdan aslında.

Ama o yine de kendine pek belli etmiyor.

Derince bir nefes alıp takıyor kulaklığı,

Sarıyor şarkısını başa…

Hayal diyorlar,

Aşağılıyorlar belki ama,

“Gerçek” olandan çok daha güzel

Çok daha huzurlu bir dünya var

Hayaller ormanındaki,

Kadim saklı kentin sokaklarında.

Hep orayı isteriz ama,

Hep mahkum ederiz kendimizi,

Sürgüne göndeririz ordan uzaklara.

Gerçekte de var rüzgar,deniz,toprak…

Gözümüzün önünde,

Tenimizin üzerinde hatta…

Ama ne rüzgarı dinleriz,

Ne ıslanırız bir gün olsun yağmurda.

Toprağa ancak basıp geçeriz,

Önemsemeyiz bile çimenin,ağacın kokusunu.

Huzur ise onların özünde,mayasında…

Hep olduğundan farklı bir dünya düşlerken,

Neden hiç göremeyiz ki

Olan da güzeldir aslında.

Ağaçlar vardır görene,

Çimler güzel kokar bilene,

Rüzgar,yağmur tatlıdır hissedene.

Şarkılar vardır ki siler çirkinlikleri,

Sadece doğanın eşsiz güzelliği kalır geriye.

Ve biz gözümüz kapalı gezeriz

Saklı kentimizin şaheser sokaklarında.

Ve biz mutluyuzdur orda her nefes alışımızda.

Ve biz şarkımızı söyleriz

Saf huzurdan yapılmış pembe bulutların,

Turuncu gökyüzünün altında…

Ve biz başa sararız bu kadim şarkıyı her bittiğinde,

Zaman getirsin diye tekrar sonuna…

Bu kapıdan girdiğin anda

Yaşadığım yere adım atacaksın…

Ben heyecanlıyım, ya sen?

Bilseydin heyecanlanırdın… ;)

Gel hadi girelim içeri,

Ve aksın ortam içimize,

Büksün zamanı ve götürsün bizi

Gizli geçidimizden saklı kentimize…

…

İyi bir yolculuktu ha?

Nefes almalısın arada…

Kozmik toz boğabiliyor arada adamı,

Ama alışırsın,meraklanma… ;)

Gel gel…

O kadar şaşırma canım…

Bildiğin dünyadan farksız görünür önce her şey…

Ama farkları görmeye başladığında anlarsın…

Başka bir dünyadasın…

İşte bu da benim külüstür…

Eski meski ama idare ediyoruz işte…

Hadi atla…

Bak şu soldaki binayaya “Akademia” deriz.

Canımız bir şeyler öğrenmek isterse buraya geliriz.

Yaptığı işe aşık insanlar vardır burda,

Öğretirler işlerini sana da…

İşte bu gezegenin ilk parolası karşımızda:

“Paylaşmak…Mutluluk için belki tek ihtiyaç…”

Biraz erken başladık prensiplere ama,

Kuralsızlık bile kurallıdır,

Kural gözüne batmadığı için görmezsin,

O ise hep orda bir yerdedir aslında…

Akademia ahalisi rahattır,

Hani “cool” derler ya…

Öğrenmek istersen burdasındır,

Ne sınav olursun,ne diploma alırsın.

Erdemlidir burdakiler,

Diplomanın boşluğunu iyi bilirler.

Senin dünyanın iş başvurularında lazımdır belki ama,

Bir halta yaramaz işler üşüştüğünde başına.

Senin dünyanda farklıdır işler bilirim;

Ezerler seni bilmezsin diye,

Mühendislik stajı yaparsın,

Çay tepsisi verirler eline.

Doktor olmak istersin,

Atom fiziği öğretirler yine de…

Neyse,uzar gider bu böyle…

Akademia konuşan kütüphanedir aslında;

Kitaplar gibi sıkıcı gözükmez sadece…

Burda takım elbiseli adamlar da yoktur,

Kravatlar ancak cehaleti örter onlara göre…

Akademiada ne istersen o olursun:

Ya hiç bir şeyle alakası olmayan bir hiç,

(Ki bu zannettiğinden çok ama çok zordur)

Ya da tutkuyla bağlı olduğu uğraşı

Yaşamını sürdürecek paraya dönüştüren biri,dahice…

Burda dahiler yetişmez,

Deha içindedir,kendini salıverir

Bu görkemli kapılardan içeri girince…

Hani Konfüçyus demiş ya:”Sevdiğin işi yap,

Çalışmak zorunda kalmazsın böylece”

Parola iki dediğimiz de bu oluyor işte…

Hadi devam edelim turumuza…

Daha çok gezecek yerimiz var,

Zaman kaybetmeyelim bence…

Evler neden mi böyle?

Burda insanlar mora da boyarlar evlerini,

İstedikleri uçuk her türlü renklere de…

Çoğu evin üzerinde gördüğün çizimler,

Yaşayanlara aittir,orjinaldir hepsi de…

Kızarlar boya fışkırtırlar duvara,

Gülümserler güneş çizerler gecenin bir yarısında.

Dikey ve yatay çizgilerle kaplarlar tüm dış duvarları,

Yırtılan en sevdikleri çizgili tişörtlerinin anısına…

Çılgınca geliyor değil mi?

Yapma…Biliyorsun,çok normal aslında…

Biliyorum gökdelenleri görmek istiyorsun ama,

Ne yazık ki ne rezidanslar,

Ne de “bilmemne” kuleleri yok burda.

Dedim ya paylaşırız biz,

İhtiyacımızdan fazla zenginlik,

Mutluluk fakiri yapardı yoksa bizi

Şu yaşanılası harika dünyada…

Bizim olan kulelerimiz de kadimdir,

Ne senin,ne benim,onlar herkesindir.

Çıkarsın tepesine,yıldızları izlersin…

Kirlettiğinde temizlersin,

Temizlemeyeceksen hiç gitmezsin ne kulelere,

Ne de ortak kullandığımız başka bir yere…

Temizlik koymaz ki bizlere,

Birdaha geleceğiz buraya,

Temizlemezsek yozlaşırız,

Kirle yaşamak zorunda kalırız siz gibi

Hem çevremizde,hem içimizde.

Biliriz ki böyle mutluyuz biz,

Yetiyor bu dünya çok şükür hepimize.

İşte geldik…

Burası da benim evim…

Şu sağ taraftaki komşumuz Selim Bey’inki.

Evin arkası tropik orman gibi biliyorum,

Ama botaniği seviyor,

Zararı da pek olmuyor bize…

Yan taraftaki de Ahmet amca ile Nazik teyzenin evi,

Ahmet amca bilgisayar oyunları hastasıdır,

WCG’ye(World Cyber Games) kasıyor iki yıldır her gece,

Gündüzlerinde ise kebap ustalığı yapıyor

“Ahmet’in kebap sanatı” isimli  meskeninde…

Onunkileri bir yemelisin,

Adam sanatının resmen zirvesinde.

Nazik teyze de Akademia’da Eski Mısır anlatıcısı,

Onun dışında da iyi bir kitap kurdudur,

Haftasonları da basketbol oynar

Mahallenin diğer kadın bireyleriyle…

Şu bizim bahçedeki ağacın tepesi ile

Bizim çatı katı arasındaki asma tahta köprüyü gördün mü?

Ağaç rasathaneme giden yol o işte.

Buralarda güvenlik kaygısı pek yoktur,

Bu yüzden sokak lambaları kısıktır,daha loştur.

Geceleri ışık kirliliği oluşmaz ve

Yıldızların göz kamaştıran güzelliğini

İzleyebilirim ağaçtaki kulübemden böylece…

Seni orada misafir edebilirim istersen bu gece.

Sadece yıldızların sonsuzluğunu izlerken ve

Ağustos böceklerini dinlerken uykuya dalmak gibisi de

Yoktur,bulunamaz herhalde…

Ballı sütünü de unutmam merak etme. ;)

Merak etme sıkılmayacaksın,

Arkadaşlarımız da olacak yanımızda uyumadan önce;

Belki saklambaç,ya da belki sessiz sinema oynarız.

Ya da mum ışığında Nazik Teyze’nin hikayelerini dinleriz hayretle.

Güzel olacak dostum bu gece,

Burdaki her gece kadar güzel olacak kesinlikle…

…

Geldi uyku vakti yine,

Ama nasıl uykuya daldığını anlamayacaksın bile.

Yıldızlardan oluşan sinevizyon perdende

Akşamın oyunları ve hikayeleri canlanırken

Uyku çoktan sızmış olacak iliklerine…

İyi uykular güzel dostum,

Sabah tüm yaşadıklarını hatırlaman dileğiyle…

…

Uyandın yine…

Yine kendi dünyandasın işte.

Yatağın aynı,ışığın aynı…

Sevdiğin o diyar sanalmış meğerse.

Yalanmış hepsi,ilüzyonmuş hepsi sahte.

Oysa gerçek bildiğin sanal da

Sen farkında değilsin belki de.

Aslında orda yaşıyorsun,

Uykunda bu dünyaya dönüyorsun desem,

Nasıl kanıtlayabilirsin ki aksini

Şu biçare gezgine?

Filozof kavonozundan bir parmak bal alırız arada da

O kadarı keser bizi,gerek yok hepsini bitirmeye.

O bal helaldir hepimize,

Yeter ki ayı olup kovanı dağıtacağımıza,

Arı olup bal yapalım ufaktan biz de.

Bal da arı da,ayı da şöyle dursun da,

Gel dönelim dostum biz saklı kentimize.

Onlar yalan sansınlar,

Onlar bu satırlarda bıraksınlar.

Biz gidelim,yeteriz biz bize…

Yalnız olmayacağız,

Bir şehir dolusu insan da orda olacak bizimle.

Şimdilik bırakalım da gizli kalsın geçidimiz.

Ama gerçekliğinin tohumu düşsün yüreklere…

Filizlensin satırlarla…

Kim bilir belki kök salar,ağaç olur günün birinde de,

Uzanıp yetişirler onlar da gizli geçidimize…