Anahtar Parça:Gökçe-Aradım Seni

Evvel zaman içinde…

Koştum geldim,hadi durma vur tokadı…
Saçtım geldim,hadi ama
Kır artık umudumu…
Koptum gittim,diplerdeyim,
Kanım fazla geldi,
Bak tam şurda,
Kes at “aort”umu…

Bir söz,bir bakış,
Kendime söylediğim yalanlara inanış,
Ve gözlerde bir tutam kararış…

Ne acı kalır, ne ses,
Ne sen kalırsın,ne nefes…
E zaten yoktu sensiz nefes…
Can bana,sen bana,
Ben de buralara fazla galiba…
Ya da eksiktim aslında…

E tabi,burası harikalar diyarı;
Aşkla bulursun kafayı…
Bir bulur,bir kaybedersin,
Bir vurur duvara,
Bir merhem sürersin…

E geldim işte,
Vurdur,buldur,
Kırdır kafayı…

Ah canım,kıyamazmış da,
Pek bi insancılmış.
Aşık adamı insan kılıfına
Ne güzel de sığdırmış.

Mantık yok,
Düşünce yok,
Acı yok,korku yok…
Nerde kaldı insanlık?
Seninki sadece
Kendini kandırmakmış.

Acıma,koruma,umursama…
İhtiyacım yok ki tüm bunlara.
Sil gözlerini gözümün önünden yeter.
Yapamaz mısın?
Sen de amma işe yaramazmışsın…

Neyse gittim,
Üzül emi…

Tüh,üzülmedi..

….

Şimdiki zaman içinde…

Salaktım…
Salaklığıma yanarım…
Meğer tek hatammışsın.

Mutluyum çatla emi…
…
Niye çatlıycaksan…
…
Bitti.
..

Geniş zaman içinde…

Dünya döner derler de,
İnsan dönmez sanki üstünde.
Dünya döner kendi ekseninde ama,
İnsan sanır;döner insanın çevresinde.
Herşeyi kendine biçer,
Herşeyi kendine bulur,
Herşeyi kendine arar,ister ve o an…

O an kör olur işte…
…

İnsan…
Ne manyak şeysin lan…

Yazar Notu: Hayır,müzik alakasız değil…

Resim kaynağı

“Önce Bademağacı’nda başlayan serüven,sonra blogcuyla,sonunda da wordpress platformuyla devam etti.Bu konuda bana ilk yardımı dokunan kişi olan sevgili çileklisüt‘e,yazmam konusunda beni teşvik eden tüm dostlarıma yürekten teşekkür ediyorum…”

Gibi oldukça resmi bir giriş cümlesini okusam,bu yazının gerisini okumayabilirdim ben olsam.Ama sen,sen olduğun için okuyorsun ve iyi de ediyorsun sayın “okurgaç”(missi’nin deyişiyle).

Benim site 1 yaşına girmiş girmemiş ben dahil kimsenin umrunda olacağını sanmıyorum.O yüzden aman da nice seneler göreyim,site 1 yaşına girdi sahilde zengin açık büfeli sazlı sözlü parti vereyim,şov görls,shantel falan getirteyim modunda hiç değilim.(Param olmadığından değil,umrumda olmadığından,evet.) Yine aynı sebepten,sitenin gerçek yaş gününden çok daha sonra bu yazıyı yayınlayacağım. (Yani şu yazı wordpress’in yazı zamanlaması beni yamultmazsa. :))

Ama şu bir senede gerçekten güzel şeyler katıldı hayatıma bu siteyle. Öncelikle yeni arkadaşlar (bkz.missi, ayrodinamikyar,serzeniş, siminya, “aykırı-çağrışım”cı gibi) edindim,bir sürü güzel insana ulaştım,okundum. Bloglarla tanışınca bitli ailesiyle tanıştım,onların parçası da oldum ve oradan da bir sürü güzel insanla tanıştım,kaynaştım. Bunlar benim için büyük kazanımlar ve sadece bunlar için bile şu site için harcadığım zaman çok değerli bir şeye harcanmış oldu benim gözümde.(He laf olsun diye söyledim bunları he… :P )

Dünyada insanı hüsrana uğratabilecek en gerçek şey,şu her lâhza akan zaman… Bu yüzden kaybettirdiğim zamanlar için özür diledim bir çok yazımda. Bir çok kez “zaman”a yazdım,onu anlattım sanki çok biliyormuşum gibi… Affola…

Ama senin şuan burada,bunu okuyor olman,belki çoğu zaman “zaman kaybı” bile olsa,beni çok mutlu ediyor. Görmeden,duymadan… Sadece zihninde oluşmuş bir sesim… Bilmediğim bir yerde ve zamandasın,ama ben de ordayım.Bazen beni nasıl seslendirdiğini bile merak ediyorum.Benim için asıl saklı diyar senin içinde,ama sen şuan bunu ne kadar içten söylediğimi bile bilmiyorsun.Olsun,yapmacık gözüküyor diye bildiğimi söylemekten çekinmeyeceğim.

Ben belki ayda bir,belki günde bir,belki saatte bir,ya da en geç yılda bir buradayım. Gel,bir esenlik ver… Gel,sağ da olsak,ölü de,bir selam et ya toprağıma,ya topraktan bedenime.off… efkârlandım sanki durduk yerde… Daha anlatacağım çok şey var,ölmesek bari hemen… Neyse,nice senelere… =)

Bu arada harbiden seviyorum be sizi… Neyse damara bağlamadan kaçtım hadi…

Anahtar Parça: Loreena McKennitt- Night Ride Across the Caucasus

Hadi…
Uyan içimdeki…
Uyan,uyan hadi,
Kalkma vakti…

Kokusunu duydun mu kışın?
İliklerine sokuldu mu soğuk
Tatsız,zor gelen bir iş günü sabahında?
Neden işe gidiyorsun,
Neden okula gidiyorsun…
Hiç sordun mu kendine,
Sen ne istiyorsun!

Soramazsın,sorumlulukların var…
Kaçamazsın,zincirlerin var…
Özgür olamazsın,
Çünkü o dikenli tellerde
Senin kanın var…

Soğuk bir sabah dimi?
Lanet rüzgar küfür yemeye hazır…
Lanet edersin güneşsiz güne
Bir kuzey ülkesinde yaşamadığını
Fark etmeden bile…

Hadi,çok bile durdun,
Tak şu kualklıkları şimdi…
Gittiğin yol bu dünyada kalman için
Fazlasıyla “fazla”…
Bırak kendini Missy’nin ruhuna.
McKennit var ondan sonra.
Gözlerini açtığında çoktan varmış olacaksın
Küçük hücrene,büyük dünyana…
Dünya büyük dimi?
Dünya… Ah dünya…
Büyüklüğü hakkında hiç bir fikrin yok dimi?

Kırk bin kilometrelik çapı
Ezberden söylersin anında,
Ama bin kilometrenin ne demek olduğunu
Hatta bir kilometreyi bile ölçemezsin aslında.

Kabuğun,rollerin,sevdiklerin…
Hep bir şeyler var seni bağlayan…
Kaç git buralardan,rol yapıyorsun…
Kaç git buralardan,kendini mahvediyorsun.
Kaç git gün batımı seni bekliyor,
Kaç kalbinin attığı yere,
O seni bekliyor…

-Hey,iyi misin?
-Ha?
-Ohoo,çoktan uçmuş…
-Ha,iyiyim…
-Daha uyanamadın mı be
-Hey,tamam iyiyim ben.
-bla ve bla…
-Bıt ve bıt…

Ve hayat devam eder.
Rüzgar o deli saçmalıklarını
Her esisşinde çarpar yüzüne ve
Geçer gider geri dönmek için,
Gitmek için can attığı yere…

Oksijen basittir,
Miniktir ve girer çıkar her yere…
Ciğerlerine dolar,hücrelerine dolar,
DÖner dolaşır,
Birileriyle dalaşır,
Birilerine yapışır…
Ama şu var ki,
Herşey bitip şarkıdaki gibi
Can bedenden çekip gidince,
Ardında bir tek o kalır…

Oksijen kadar basit,
Oksijen kadar minik,
Oksijen kadar görünmez ve
Kendini göstermez olamazdın.
Bir iz bırakmaya çalıştın hep ama
Sadece işe yaramazdın…

Bırak izleri,sadece yaşa…
Gir,çık hayatlara,
Ama kal ayakta…
Kim bilir,
Bir oksijene yapışabilirsin belki sonunda…

Oksijen hayattır,
Oksijen ölümdür…
İnsan hayattır,
İnsan ölümdür,unutma…
İnsansın,unutma…
İnsansın…

Oturduk bir köşeye,
Seyre daldık adı yeni,
Sırrı kadim şehrimizi…

Sırlıydı tüm camlar,
Akse doydu da sonunda,
Görünür oldu perdesi.
Karanlıktı aydınlıklar,
Ulaşır oldu aklın gözlerine
Şirin foton tanesi…

Şimdi mutsuz olamam,
Şimdi ben onsuz kalamam…
Şimdi öğrenmem gereken o kadar çok ki
Ben birinde takılamam!

Zaman,bükül benimle!
Yıldız olayım,çekeyim seni de içime.
Sen akamazken,evren akıtsın tüm bilgisini
Ruhumun iliklerine.
Belki ancak o gün doyar,kapanır bu açlık,
Ve özgür kalırım ben de…

Hayata sanrı deyip,
Ölümden korkutan ne?
Her şey fani deyip,
Kaybettiğine üzdüren ne?
“Hemşerim,asıl memleket nire?” diyene,
Dünyayı memleket gösterip,
Öbür tarafa inanmak niye?
Öbür taraf varsa kesin,
İnandıysan yüreğinin derinlerinde,
Bu cana,mala üzülmek niye?

Feylesof değilim,
Bıraktım gitti aklımda tuttuklarımı…
İzlemeye devam ettim sadece…
Karıştım kalabalığına şehrimin,
Canlılığın akışında kayboldum öylece…

Bir akşam geldi,
Yıldızları izledim şehrimin hiç göstermediği.
Bir akşam geldi,
Işıkları söndü,ay ışığı vurdu şehrime…
O gün tüm insan yapıları görünmez oldu
Ve ben kaldım mükemmel tasarımın sahnesinde.

Ağustos böceğiydi ötenler,
Bir yaz günüydü…
Yağmurdu o düşenler,
Şimdi mevsim güzdü…
Beyaza boyandı şehrim karla
Ve eridi karlar,
Yeşiller çıktı meydana…

Hepsini gördüm ben,
Hepsini içtim ben,
Dünyaya doydum ben ve
Çağırayım Azrail’i derken,
O çoktan gelmiş meğerse,
Biliyormuş benden başka herkes,
Bir ben cahil kalmışım nedense…

Acı geldiğinde sanrı dedim,
Mutluluğu gerçek bildim.
Bir şehir üfledim tozlara,
Kumlardan ördüm surlarını…
Biliyorum gelecekti deniz dalgası
Surlarımı hışımla yıkmaya ama…
Gelene kadar zaman
Yetecekti bu kez bana.

Evet uzun aradan sonra eğlenceli bir Trabzon doğa kampını da ardımda bırakarak huzurlarınıza gelmiş bulunuyorum. Bu arada buradan da hemen duyurusunu yapayım: Arkadaşlar bilmeyen varsa;üniversite öğrencileri için “Gençlik Hizmetleri Dairesi”nce yazın doğa kampları düzenleniyor ve fiyatları accayip uygun. Örneğin benim katıldığım Trabzon-Sultan Murat Yaylası doğa kampının fiyatı 120 TL idi. Bu fiyata İkizdere’de rafting,Kalkandere Şelalesi’nde kaya inişi,Sümela Manastırı ve Trabzon şehir gezisi,yaylada da paintball,yapay duvar tırmanışı,ipte yürüme ve doğa gezisi etkinlikleri dahil. Ayrıca üç öğün (öğlenleri genelde dışarda olunduğu için kumanya verilmekte) yemek ve bulutların üzerinde güne uyanma keyfi de fiyata dahil. Allah devletimize zeval vermesin diyelim. :) Hepinize tavsiye ediyorum arkadaşlar bu kampı. 2200 metrede tek derdiniz eğer hava kapalıysa soğuk ve çamur olacak. Onu da tanıştığınız insanlarla ve gece etkinliğinde tepeceğiniz horonla yenebilirsiniz. (Test edildi,onaylandı.)

Herneyse,kamp konusunu en sona koyacağım fotoğraflarla kapatıyorum.Gelelim asıl başlık konusuna. Konu aslında o kadar da uzun değil ama benim gerçekten hoşuma giden bir şeydi,sizlerle paylaşmak istedim.Eminim aranızda OZ Büyücüsü kitabını küçüklüğünde okumuş veya filmini izlemiş olan çoktur. Sci-Fi.com ‘da bu kült film üzerine Zoomquilt’ten esinlenerek bir “sonsuz yakınlaşma-Infinite zoom” çalışması yapılmış ve her sahnede bilgi verilerek hikaye yaşatılmış. Hikayenin sanıyorum ki orjinal adından esinlenilerek çalışmaya da “Tin Man-Teneke adam” ismi verilmiş.

Flash programıyla hazırlanmış olan siteye girdiğinizde önce alt kısmın dolmasını bekliyorsunu ki bu biraz zaman alıyor. Çünkü yüksek çözünürlükte 60 resim yükleniyor o anda. Daha sonra yolculuk sesler ve köşede gerektiğinde yanıp sönen işaretle birlikte başlıyor. Her sahnede sol üst köşeye gidip “scene info” kısmından sahne ile ilgili bilgi edinebilir,hikayeyi de biraz hatırlayabilirsiniz. Sol üst köşede çift taraflı oku hareket ettirerek ileri ya da geri gidebilir,hızlanıp yavaşlayabilirsiniz. Bu ilginç çalışmanın ve buna esin kaynağı olan Zoomquilt’in adresleri şöyle:

Zoomquilt 2 , The Infinite O.Z.

İyi seyirler size… :) Bunlarda kamptan bir kaç foto:

İlk defa sitemde dışarıdan bir kaynakla bir haberi yayınlamak istiyorum. Çünkü edebiyattan önce,edep lazım bize. Çok sevdiğim insanlardan biri olan Prof. İlber Ortaylı’nın ntv’de yayınlanmış bir röportajını sizinle paylaşmak istiyorum. Konu sadece İstanbul’un değil aslında,tüm Türkiye’nin konusu ama o güzelim şehrimizin gitgide mahvoluşu,geçmişini azıcık ucundan bilen bir insanın bile içini acıtıyor. Bir dev miras,binlerce yıllık tarih,göz göre göre yok ediliyor.Daha fazla konuşmadan haberi paylaşıyorum,sevgilerle…

İstanbul’u kim kurtaracak?

İSTANBUL – UNESCO Dünya Mirası Komitesi, İstanbul’u Dünya Mirası Listesi’nden çıkarmamak için 1 yıl süre daha verdi. Eksikliklerin 2010′a kadar tamamlaması için bir dizi öneride bulunuldu.
İspanya’daki toplantıda “Tehlike Altındaki Miras Listesi”ne alınması gündeme gelen İstanbul, 1985 yılından bu yana Dünya Kültür Mirası Listesi’nde yer alıyor.

UNESCO Dünya Mirası Komitesi’nin genel toplantısında görüşülen Dünya Kültür Mirası taslak raporunda Osmanlı döneminden kalma ahşap binaların korunmasına, Sulukule’ye, Sultanahmet’teki Four Seasons Oteli’ndeki ek inşaata, Haliç’teki metro köprüsü inşaatına ve İstanbul’un trafik master planı gibi uygulamaların İstanbul’un kültür mirasını tehdit ettiği değerlendirmesine yer veriliyor.

İstanbul’u en iyi bilenlerden tarihçi Prof. İlber Ortaylı ile sanat tarihçisi Prof. Semavi Eyice ise İstanbul için asıl tehlikenin “insan” olduğu konusunda hemfikir. Prof. Ortaylı’ya göre kurtuluş için hemşehri lazım: “Gayri İstanbullular şehrin altını üstüne getiriyorlar. İstanbul’a hemşehri ve vatandaş lazım her şeyden evvel. Kitle onlar; hemşehri falan değil.” Prof. Eyice’ye göre ise: “O İstanbul yok artık ve ‘İstanbul güzel’ demekle iş bitmiyor. Halkı düzeltmek şart. Bu yapılmadan İstanbul düzelmez.”

İstanbul için tanınan bu 1 yıllık ek sürede neler değiştirilebilir?
Herhalde ‘Bazı şeyleri durdurabilirler’ diye ümit ediyorlar. Vardır durduracakları şeyler.
Listede Four Seasons’ın ek inşaatı da var…
Four Seasons’a izin vermişler; nasıl yaparlar bilmiyorum. Ben o dosyayı yazdım; karşı çıktığım   zaman baktım, maalesef kurul adama izin vermiş. Tasavvur edemiyorum; izin veriyorlar ve adam  başlıyor. Başladıktan sonra da Teknik Üniversite’den tasdik alması lâzım. Böyle bir kurul olur mu  kardeşim; insaf ya insaf…
UNESCO, ‘Ben burayı dünya mirası listesine alırım’ diyor, para mara verdiği yok. Az gelişmişlere yaptığı yardım önemli. ‘Kurallara uyarsın’ diyor. Bunlar çok bayılıyorlar, ‘Biz miras listesindeyiz’ diye. Keyiften dört köşeler.

ÜÇ KURUŞ RÜŞVETLE YAPILIYOR, ÜÇBUÇUK KURUŞ BİLE DEĞİL
Uyarıları ciddiye mi almıyoruz?
Ciddiye almamaktan ziyade, kendi hayatını, kazancını her şeyin önünde gören insanlar var bu memlekette. Gidiyorsun mesela, Kovacılar Caddesi’ne. Kovacılar Caddesi, Süleymaniye’de. Ahşap evleri yıkıp, biriket atölyeler yapmışlar. Bunlar nasıl oluyor?
Git orada bak evlere; ahşap evleri yıkıp biriketten yapmışlar. Bunlar nasıl olur bilmiyorum. Üç kuruş rüşvetle yapılıyor; üçbuçuk kuruş değil. Ondan sonra oradaki Arpayemini Mescidi vardır. Onu acayip bir şekilde restore etmişler. İçindeki mezar taşlarının yarısı yok. Bir de böyle bir mezarlığı restorasyona girişti mi, taşları çalıyor o müteahhitler. Taşları çalıp götürüyor herif. Böyle mezar taşı meraklısı bir sürü hödük herifler çıktı. Kendi evlerinin bahçelerine bunları koyuyorlar. Böyle iptidai bir memleket yani. Böyle insanlar var. Caminin yanında birbuçuk katlı ahşap vardı. Onun yerine kocaman betonarme bina çıkmışlar.
İstanbul’a bunu yapan insanlar yabancı da buraya. Ben neyi savunacağım? Bizim insanımız değil ki onlar. Bunları yapanlar bizim adamımız olamaz, garip insanlar.
İstanbul’a layık olmak için etrafı gezeceksin devamlı. Türkiye’de iktidara gelen her parti ve belediye bir rezillik yapmış vaziyette İstanbul’a. Kontrol edemiyorlar, bu kadar açık.
Nedir Süleymaniye’nin altı? İnsan utanır bundan. Süleymaniye’nin altındaki binaları görün.

İstanbul’un 2010 Avrupa Kültür Başkenti olması kentin durumunu kolaylaştırır mı?
Bu hiçbir şey ifade etmez. Kendin adam olacaksın. Kendin sahip çıkacaksın malına. Maalesef, İstanbul İstanbullu olmayan insanlarla dolu ve bunlar her şeyi yapıyorlar. Korkunç insanlar var böyle; bilemezsin. Nasıl yamyam herifler!

MENDERES ZAMANINDA YIKILAN MESCİTLERİ KİM FOTOĞRAFLAMIŞ?
1950’den sonra göç başlıyor…
Menderes’in yıktığı Sinan Mescitleri’ni kim belgelemiş o zaman? Fotoğraf makinası o zaman kimde vardı? Kaç hoca Menderes zamanında yıkılan mescitleri fotoğraflamış, belgelemiş? Ben çocuktum tabii. Benim için -12-13 yaşındaki çocuk için- fotoğraf makinesi lüks bir şeydi. Ellerinde bir fotoğraf makinesi yok muydu bunların? Beşiktaş’taki Sinan Paşa Camii’nin hamamını yıktı Menderes. Nerede, resmi var mı?
Peki ne olacak bu işin sonu?
Böyle heriflere bırakmazlar hiçbir yeri. Çok açık bir şey. İstanbul’da oturanın İstanbul’dan haberi yok. Gayri İstanbullular gelip şehrin altını üstüne getiriyorlar; olur mu böyle şey?.. Ne yapayım yani vatandaşsa?.. Laf mı! Vatandaş diye evime de girsin bari.

Yönetici ve erk sahiplerinin sorumluluğu yok mu?
Onlar da zayıflar; bazı şeyleri engelleyemiyorlar. Süleymaniye’nin dibine 6-7 kat kaçak bina çıkmışlar. Biriket, yığma veya aşağılık beton binalar. Dünyada böyle bir şey olabilir mi? Sinan eseri bu; Süleymaniye… St. Pietro Katedrali’nin kenarına gökdelen dikebiliyor musun veya Notre Dame’ın kenarına? O eserler, bunun yanında nedir ki: Hiç!

İstanbul nasıl kurtulur?
Bilmiyorum nasıl kurutulacağını. Hemşehri ve vatandaş lazım her şeyden evvel. Olacak iş değil. Böyle insanlarla bir yere gidemezsin. Kitle onlar; hemşehri falan değil. Kötü, küstah ve cahiller. Cav cav konuşup, o partiye de giriyorlar, bu partiye de; hiç mühim değil. Her şeyi yapıyorlar. Bunun sağı solu da yok. Biri de çıkıp bizim Saray’ın bahçesinden Darphane’yi alıyor. Darphane verilir mi ona buna? Hanginiz yazdınız? 3-4 senedir müze yönetiyorum. 4 senedir ‘Darphane!’ diye bağırıyorum. Benden önce de Nazan Ölçer bağırmış. Adamlar oturuyor orada daha hâlâ!
Herkes kendine göre götürüyor malı, eline fırsat geçtikçe. Ne diye Yıldız Sarayı’nın içine bir sürü acayip kuruluşlar yerleşsinler? Kaç tane acayip vakıf, duvara badana bile yapmadan oturuyorlar.

YASEMİN ARPA
ntvmsnbc
Güncelleme: 19:22 TSİ 29 Haziran. 2009 Pazartesi

Kaynak ve fotoğraflar: NTVMSNBC

Blogcuların genel olarak okunma nedenlerinden en önemlisi,anladığım kadarıyla güncel olarak yazmaları ve yazmaya sürekli devam edebilrmeleri. Ben zaten genel olarak bloglarda kullanılan Wordpress alt yapısını kullansam da ya da bloxoo’ya üye olsam da kendimi hiç blogcu olarak göremedim. Yazsam havadan sudan,eyvallah. Ama ne yazcak zamanım oluyor o kadar,ne de havadan sudan bahsedip kafa patlatmak hoşuma gidiyor.

Velhasıl,buraya gelen,bir göz kırpıp kaçan tüm okuyucular da belki 2-3 günde bir yazacağımı sanıp geliyorlar ama 15 gün aynı sayfayla karşılaşmak da onları sıkıyordur muhtemelen. Yaz geldi,artık daha çok yazabilirim belki diye düşünsem de,büyük konuşmamak adına bir söz vermiyorum.

Gelelim yazının asıl konusuna: Efendim bildiğiniz üzere her yazarın er ya da geç aklına düşecek bir hayal vardır ki adına “kitap çıkartmak” derler. Evet,sanırım sonunda Şehr-i Kasya’yı çıkartmak için bir fırsat yakaladım. Fırsat tamam, malzeme tamam, organizasyon tamam… Ama… Ey okuyucu,eline alsan bu kitabı,şu tepedeki yazı fontuyla,Kasya kelimesindeki “a”nın ucundan çeken kızı görsen,alttan hayalet olmuş elinde kılıcı,uçan balon şeklinde kurukafasıyla dikilen çocuğu görsen kapakta,merak edip bir iki satır okur muydun? Hadi bunu da geçtim,buraya gelmişsen iki kelâm da okumuşsundur. Basılmaya değer buldun mu?

Sence basma zamanı mıdır,çok fırın ekmek mi vardır daha buna,hele bi yardım(yorum) buyur okuyucu…

Kal sağlıcakla…