Sen ağlama…

Günün en bitkin saatinde
Yüreği sessizleşiyordu
Bu ıssız kızıllığın içinde
Gözleri ufkun derinlerinde gezerken
Süzülüyordu yaşları yanağının pembesinde
Her yaş uzanıyordu giden sevgiliye
Keşke gitmese,keşke dönse geri dese de
Yüreği bin bir kez dilimlense de
Çıkmıyordu sesi,
Saklanıyordu çığlıkları
Gözlerinden damlayan minik perilerde
Zor olacağını biliyordu
Ama bu acı fazlaydı,çok fazlaydı
Dinmiyordu kalbinde
Kızarmıştı güzel gözleri
Kurumuştu gözlerindeki pınarlar belki de
read more